r əzmir.... Bəli, qızım, mənim son 5 ilim vicdan əzabı içində keçib...Ən yaxın dostumun sui-qəsd qurbanı olması və onun oğlunu təhlükəyə atmaq mənə rahatlıq vermir, verməyəcək də!....Dəfələrlə bu sualı özümə vermişəm:Əəgər 2-ci çıxış yolu olsaydı, mən onların istəkləri ilə hesablaşardımmı?!...Mənə 2 çıxış yolu verilmişdi əslində...Ya siz, ya da onlar...İkinizdən biri bu yolda qurban olmalı idiniz... Ən yaxın dostumun ölümündə günahkar mənəm...MƏN!!!...Sənin atan...Artıq özümdən iyrənirəm...Sənin və ananın mələk kimi üzünüzə baxmaqdan utanıram... Dostumun öldürüləciyini bilirdim, amma ona heç nə demədim...Sakitcə bir kənara çəkilib tamaşaçı oldum...Yox, tamaşaçı olmadım, QATİL OLDUM!!! Onun oğlu ondan betər idi...Hələ ömrümdə bu qədər zəhmli, bu qədər soyuqqanlı, bu qədər əminliklə danışan biri ilə qarşılaşmamışam...Nə qədər dedim, dinləmədi.Mən onun üzünə baxmaq istəyərkən, baxa bilmirdim... Oqtayın üzünün o hala düşməsində mənim günahım var... Holdinq iflas ərəfəsindədir...Səndən tək bir şey istəyəcəm...Əgər məni bağışlaya bilsən, mənim və anamın xatirinə bizim işlərimizi yarımçıq qoyma... Sənin xəyallarını suya düşürtdüm, bilirəm, amma bunu heç istəmədim... İnsan bəzən özü də bilmədən uçuruma yuvarlanır... Bağışla məni, qızım...Hər şeyə görə bağışla...Sənin xəyallarını məhv etdiyim üçün...Sizə həqiqəti demədiyim üçün....Həyatları məhv etdiyim üçün... Amma mən bir şeyi hiss edirəm...Hiss edirəm ki, Oqtay özü sənin qarşına çıxıb sənə hər şeyin danışacaq...Səni inandırmağa məcbur edəcək... Qızım, mən sənə bir məsləhət verirəm....Ona inan... Bağışla məni!..." Humay atasının ölümündən qabaq yazdığı bu məktubu dəfələrlə oxumuşdu.Hər dəfə də göz yaşları tuta bilmirdi...
* * * -Oqtay bəy,Qədir müəllim sizi çağırır,-gənc katibə qız ona baxıb dedi. Oqtay əlini qapının dəstəyinə qoyub zəhmli səsi ilə dedi: -Çatdırın ki, 15 dəqiqədən sonra mümkündür! Katibbə udqunub başı ilə təsdiqlədi. Oqtay içəri keçib əyləşdi.Noutbukdakı sənədlərə göz gəzdirməyə başladı.Daha sonra sonra