yumdu.Humay əlini onun üzündən gəzdirdi.
-Oqtay, mən nəyi bilmirəm?!..
Humayın səsindəki ağrı Oqtayın gözlərini açmağa məcbur etdi.Humayın gözlərinin dolduğunu görəndə əlinin tərdi ilə onun yanağını sığalladı.İssti göz yaşları onun barmaqlarına düşdü.
-Aygün məsələsində günahkar mən özüməm, Humay...
-Nə?!...
Humay güc-bəla ilə soruşub udqundu.Göz yaşları sürətlənirdi.Oqtay barmaqlarının ucu ilə onun göz yaşlarını silməyə başladı.
-Ağlama, Humay...Sənə ağlamaq yaraşmır...
Oqtayın da gözündən damcılar görünməyə başlandı.Sanki Humayın qəlbinə köz basdılar O da əlini uzadıb Oqtayın göz yaşlarını silməyə başladı.
-Rəsulu haraadn tanıyırsan?!...
-10 il əvvəl onu Fuadla bir yerdə xilas etmişdim...
Oqqtayın sanki vicdan əzabı içində danışdığını hiss edən Humay başını onun çiyninə qoydu.Sağ əlini qaldırıb Oqtayın ürəyinin üstünə qoydu.Oqtay buna qarşılıq olaraq sol əli ilə onun əlini qapadı.
-Oqtay, danış...Mən hər şeyi bilmək istəyirəm...
-Humay, səni əmin edə bilərəm ki, bütün bunları öyrənsən, yaşamaqdan iyrənərsən...Mən boş yerə 7 il səssizliyə çəkilmədim...Qədirin bütün olan-qalanını öyrənmişəm bu illər ərzində...Fuadın adam olmasına çalımışam...Məni yaşadan 3 insan var idi...
-Kimdirlər ki onlar?!...
-Sən...Fuad...Xalam...
Humay başını onun çiynindən qaldırıb gözlərinə baxdı.Oqtayın bozaçalar baxıışlarındakı ağrını görəndə göz yaşları təkrar axmağa başladı.Oqtay onun üzünü əlləri arasına alıb barmaqları ilə damcıları silməyə başladı.Humayın üzünü özünə yaxınlaşdırdı.
-Hə,Humay...Mənim 10 ildə insan olmağımda sənin əməyin var...
-Oqtay, sən o vaxt 20 yaşlı gənc oğlan idin axı....Niyə mən?!...Başqaları yox idi?!...
-Yox idi....Sənin gözlərindəki məsumluq məni onsuz da əsir eləmişdi...
-Axı adicə foto...
-O fotoda çox şey var idi, Humay...
Humay gözlərini yumdu.Başını təkrar Oqtayın çiyninə qoydu.Hər ikisinin də göz yaşları durmadan axırdı.
-Oqtay...
-Eşidirəm...
-Heç nə...Sadəcə səsini eşitmək istəyirəm...
-Humay, başa düşürəm...Aygünü