n başına bağlanmış sarğıya baxdı.Gözündən süzülən damcılar Fuadın əlinin üstünə düşdü.
-Oğlum, səninləyəm, eşidirsən məni?!...
Həkimin səsi onu diksindirdi.
-Doktor, mənə o biri oğlan haqqında məlumat verin!...
-O yaxşıdır...
-Doğrudan?!
Oqtayın kinayəli danışığı həkimi qorxutdu.Ağzını açıb nəsə demək istəyirdi ki,Oqtay ildırım sürətilə palatadn çıxdı.
Hirsli addımlarla yanındakı palataya girdi.Rəsul onu görəndə qorxdu.Ruslan dizlərini qucaqlayıb yanındakı çarpayıda yatmışdı.
Oqtay Rəsula yaxınlaşdı.Rəsul qorxudan titrəyirdi.
-Qardaşına şükür elə!...Yoxsa səni öz əllərimlə Fuaddan da betər edərdim!...Axı nə istədin ondan?!...NƏ?!...
-Mənim əsəblərimlə oynayırdı...
Rəsulun qorxudan tirəyərək cavab verməsi Oqtayın gözündən yayınmır.Kinayəli təbəssümlə soruşdu::
-Doğrudan?!....Çox maraqlıdır!...Əgər sən Kamal dayının oğlu olmasaydın, əmin ol ki,səni onun gününə salardım!...
-Atamı hardan tanıyırsan?!.
Rəsulun udqunaraq danışması Oqtaya sanki ləzzət verirdi.Ruslan gözlərini yavaş-yavaş açıb yerindən dikəlir.Təəccüblə qardaşına və Oqtaya baxır.
-Sənsən, hə?!...Mənim qardaşımı xilas edən sənsən?!...
Oqtay kinayəli təbəssümlə Rəsula baxdı.Rəsul qorxaq baxışlarla ona baxıb udqundu.
-Hə, mənəm....Bunu deyərək palatadan çıxdı.
* * *
Humay gözlərini açanda harda olduğunu anlamadı.Bura çəməlik idi.Başını Oqtayın dizlərində hiss elədi.Oqtay ona baxıb gülümsəyirdi.Əli ilə Humayın saçlarını sığallayırdı.Alnına zərif öpüş qondurdu.
-Bu da sənin arzularından biri...
Oqtayın səsinə yerindən dikəlib əyləşdi.Gözlərinə inanmadı.Çəmənlikdə geniş süfrə açılmışdı.Humayın gözləri təkrar doldu.Oqtay əlinin tərsi ilə onun göz yaşlarını silməyə başladı.
-Şşş...Daha ağlamaq niyı?!...
-Bilmirəm, Oqtay...Valideynlərim bunu mənə çox gördülər?
-Onları günahlandırma...
-Şşş...Yaxşı, sakitləş,-deyib Humayı sinəsinə sıxdı.
Humay onun belini uzun qolları ilə qucaqladı.Oqtayın nəfəsini boynunda hiss elədi.Gözləri ixtiyari olaraq yumuldu.Oqtayla dodaqları yenidən