birləşdi...
10 İL ƏVVƏL...
1 Həftə keçmişdi.Amma Oqtay Fuadla dil tapa bilmirdi.Fuad yastığı buraxmırdı.Həkimlə danışıq da fayda verməmişdi.Fuad palataya başqa birisinin girdiyini görən kimi dəli kimi qışqırırdı.
-Xala, səni Allah yetirdi!...Köməyinə ehtiyacım var!...
Mehriban Oqtayın sərt baxışından azacıq çəkindi.
-Mənim ağıllı balam, nə olub sənə?!...
-Xala, bacarmıram!...Bir nəfər uşağın əlində aciz qalmışam elə bil ki!...
Mehriban ayağa qalxıb Oqtaya tərəf gəldi.
-Yaxşı, balam, sənə kömək edərəm...
-Xala, nə kömək etməsi?!...
Oqtayın getdikcə yüksələn səsi Mehribanı azacıq diksindirdi.Oqtay hirslə divanda əyləşib başını əlləri arasına aldı.Birdən divandan qalxdı.
-Mən nə edəcəyəm, xala?...Az qala başımı itirmişəm...Yox, mən burda elə-belə oturan deyiləm, xala!...Gedirəm...
-Ay bala, haraya?...
Mehriban cavab ala bilmədi.Oqtay ildırım sürətilə qapını çırpıb evdən çıxdı.Maşına əyləşib işə saldı.Yüksək sürətlə maşını idarə etməyə başladı.
-Lənət olsun!...Bircə sənin yaddaşın əskik idi...Rəsul, səni öz əllərimlə öldürərdim!...Əclaf!!!...
Maşını sürüb hospitalın qarşısında saxladı.Hirslə içəri girdi.
Ona mane olmağa çalışan həkimləri hisrlə itələyib palataya girdi.Fuad onu göərndə yatağından qalxıb divara qaçdı.Küncə qısılıb ağlamağa başladı.
-Toxunmayın mənə...
Fuadın ürəkyandırıcı fəryadı Oqtayın gözlərini yaşartdı.Həkimlər içəri giormək istəyəndə Oqtay başını arxaya çevirib ucadan dedi:
-Rahat buraxın!..
-Amma..
-Ra-hat bu-ra-xın!!!
Oqtayın zəhmli səsi həkimləri diksindirdi.Oqtay arxaya dönüb qapını həkimlərin üzünə qapatdı.Daha sonra Fuada yaxınlaşdı.Fuad getdikcə titrəyirdi.Gözlərindəki qorxunu, ümidsizliyi görməmək üçün kor olmaq lazım did.
-Narahat olma...Sənə zərər verməyəcəm...
Oqtay bunu deyib dizlərini qatladı.Əlləri ilə Fuadın qollarından tutub onu özünə tərəf çəkdi.
-Sənə yaşamaq üçün təzə ümid versəm, nə edərsən?!...
Fuadın qorxu dolu baxışları dolmağa başladı.
-Mən...yaşamıram...Ölüyəm...İllərin ölüsüyəm...
-Niyə elə