kürəyini arxaya verdi. "Görəsən bizim Humay xanım hələ çox qürur edəcək?!"-fikirləşib gülümsündü. Ayağa qalxıb kabinetdə gəzməyə başladı. "Mənim başıma gələnləri eşitsə...Yox! Mən bunun öyrənilməsini istəmirəm...Onsuz da gördüyümü görmüşəm...Amma nə?" Stolun üstündə çalınan telefon zəngi onun düşüncələrini yarımçıq kəsdi.Zəhmli addımları ilə yaxınlaşıb dəstəyi qaldırdı. -Eşidirəm...Deyəsən sənin xəbərin yoxdur...Mən iclasa qatılmıram...Qədir müəllimlə söhbətim var...Aydındır,-deyib dəstəyi yerinə qoydu. Qapıya doğru getməyə başlayırdi ki, cibindən zəng səsi gəldi.Tez telefonu çıxardıb ekrana baxdı. -Eşidirəm sizi, Humay xanım,-soyuq səs tonu ilə gülümsündü. -Oqtay bəy, təklifinizi qəbul edirəm, amma əgər məni aldatmağa çalışsanız, işiniz bitdi!-sərt şəkildə deyib zəngi sonlandırdı. Oqtay telefona baxıb hiyləgərcəsinə gülümsündü. -Siz heç narahat olmayın, Humay xanım! Mən heç vaxt yalan danışmamışam!-deyib kabinetdən çıxdı.
* * * -Bu adamın səsi üzü kimi qorxuludur...Nə isə...-deyib pilləkanlarla aşağı düşüb zala keçdi. -Sabahınız xeyir,-deyib gülümsədi. -Sizin də sabahınız xeyirli olsun olsun, Humay xanım. -Günay gəlib? -Bəli, xanım, gəlib.Siz əyləşin, mən onu çağırıram -Səidə xanım, getməyin.Sizinlə birşey haqqında danışmaq istəyirəm. -Buyurun, Humay xanım, eşidirəm sizi,-qadın udqunaraq dedi. -Mənə düzünü deyin! Dünən buraya gələn adamı heç tanımadınız? -Şey...Humay xanım...Mən sadəcə olaraq çox qorxdum..O, elə qorxulu idi ki...-Səidənin səsi titrədi. -Qızınıza and için ki, onu tanımadınız,-Humay onun gözlərinə baxıb sərt şəkildə dedi. -Mənim Günayımın günahı yoxdur axı, xanım,-qadın yazıq səslə ağlamsındı. -O zaman düzü deyin! O adam sizə kimi xatırlatdı? Səidə qorxmuşdu.Onun titrəməsindən hiss olunurdu.Gözləri dolmuşdu.Qurumuş dodaqlarını yalayıb asta səslə dedi: -Atanızın ortağını...Əgər səhv etmirəmsə, onun oğlu olmalıdır...Siz o vaxt Londonda oxuyurdunuz...O, buraya gəlib atasının ölümündə sizin atanızı günahlandırmışdı...Sonra nə oldusa tez-tez atanızın