yaşadığımı bilməli idilər...
Aygün Humayı nifrətlə divara çırpdı.
-Atama, anam nə qədər nifrət edirəmsə, sənə də o qədər nifrət edirəm, bacıcan...
-Aygün, yalvarıram...
Humay onun əllərindən qurtulmaq iostəyirdi, amma Augün dırnaqları ilə az qala onun dərisini qanadırdı.
-Bilirsən, Oqtay mənə bunu deyəndə çox gözəl sürpriz oldu əslində!...Onunla razılaşıb 1-2 sənədləri sənə ötürmək qərarına gəldim, amma Qədirin tutduğu adam mənim bütün planlarımı alt-üst etdi...O sənədləri sənə verməklə səni öldürmək istəyirdim, amma o lənətəgəlmiş sürücü qarşımı kəsdi...Düşündüm ki, o Qədirin tutduğu adam Oqtayı öldürmək istəyir, amma yox belə deyilmiş!
Humay Aygünü nifrətlə dediyi sözləri dinlədikcə titrəyirdi.Ağlamaq istəyirdi, amma ağlaya bilmirdi.
-Oqtay...Onu niyə məndən aldın,hə?!...Ailəmi aldın, bəs olmadı sənə?!...
-Aygün, axı mən...
-Sən nə?!...Hə?!...Sən nə?!...
Aygünün iti dırnaqları Humayın qoluna batdıqca incirdirdi.
-Mənim düşdüyüm vəziyyətə sən düşməli idin, bacıcan!...
Aygün danışdıqca Humayı divara sıxışdırırdı.Humay isə onun gözlərində getdikcə artan nifrətdən nəfəs ala bilmirdi.
-Aygün, yalvarıram...Axı mənim günahım nədir?!...Anamla atam səni ölmüş biliblər...Axı onların günahı nədir?!....
Humayın süzlməyə başlayan göz yaşları Aygünü daha da hirsləndirdi.Dəli kimi gülməyə başladı.Daha sonra nifrət dolu baxışlarl Humaya baxdı.
-Günahın nədir?!!...Mənim yerimdə sən olmalı idin...Eşidirsən?!...Sən!...Sən-sən-sən!!!...
-Lənət şeytana!!!
Oqtayın hökmlü səsi Aygünü diksindirdi.Qorxu dolu baxışlarla Oqtay baxdı.Qolları boşaldı.Humay nəfəs alıb Oqtayın yanına qaçdı.Onun kürəyinin arxasında gizləndi.Əlləri ilə Oqtayın çiyinlərini qucaaqladı.
-Oqtay, mən qorxuram...
Humayın titrəyən səsi Oqtayın hirslə Aygünə baxmasına səbəb oldu.
-Nə etmisən ona?!...
Oqtayın getdikcə yüksələn səsi Aygünü qorxutdu.
-Heç bir şey...Bu balaca ifritə mənim xoşbəxtliyimi əlimdən alıb...
-Aygün, danışığına fikir ver!...O, sənin bacındır!...
-Yox!...O ifritə mənim ən