nəfəs almaz oldu.Baxışlarını Fuaddan ayırmırdı.Fuad onun əlini öz əlinin içinə alıb restorana doğru addımladı.
Nərgiz gözlərinə inanmadı. İçəridə heç bir stol-stul yox idi.Ançaq şamlar və qızılgül ləçəkləri....
Fuad Nərgizin heyrətini görüb onun qarşısında diz çökdü.Cibindən balaca qutu çıxardıb Nərgizə baxdı.
-Fuad, sənə etdiyim bu qədər...
-Nərgiz, keçmiş qoy keçmişdə qalsın....Mənimçün əsas indiki və gələcək zamandır...
Nərgiz gözü yaşlı halda onun qarşısında diz çökdü.
-Mən səni sevirəm, Nərgiz...O vaxt Londonda dediklərim...Bağışla məni...
Nərgiz barmaqlarını Fuadın dodaqlarının üstünə qoydu.
-Unut...Özün dedin ki, keçmiş keçmişdə qalsın...
Nərgiz Fuadı gözləməyib cəld onun dodaqlarına yumuldu...


Oqtay maşını saxlatdırıb başını şüşəyə dayayan Humaya baxdı.
-Oqtay, niyə?!..
-Nə niyə, Humay?...
-Niyə mənim bacı mənə bu qədər nifrət edir?!...Axı mən nə günah sahibiyəm?!...
Oqtay Humayın gözlərindən yanaqlarına doğru süzülən göz yaşlarını görəndə maşından endi.Humay birdən ayıldı.Anlaşılmaz baxışlarla Oqtayın əyləşdiyi yerə baxdı.Birdən yanındakı qapı açıldı.
-Çıx, Humay...
Humay Oqtaya baxaraq çıxdı.
-Oqtay, Aygün...
-Huumay, mənə yalvarma...Onsuz da ona acımaq fikrində deyiləm...
Humay Oqtaya sarılaraq onu bərk qucaqladı.
-Oqtay, axı niyə?!...
Oqtay barmaqlarının ucu ilə Humayın göz yaşlarını sidi.
-Ağlama, Humay...Sən ağladıqca qəlbimə iynə batırırsan...
Humay Oqtayın nəfəsini daha yaxından hiss edirdi.Gözlərini onu bozaçalar gözlərindən ayıra bilmirdi.Humay əlini Oqtayın üzünə toxundurdu.
-Oqtay, sən necə dözürsən?!...
-Dözməyə məcburam, Humay...
-Oqtay, mən...
Oqtay barmaaqları onun göz yaşlarını sildi.
-Sənin heç bir günahın yoxdur, Humay...Hə şeyi Qədir əclafı edib...
-Sırf sevdiyi üçün?!...
Humayın acı kinayə ilə dediyi sözlərə Oqtay gözlərini ağır-ağır qapatdı.Humayın gözləri dəhşət və peşmançılıqdan böyüməyə başladı.Titrək əlləri ilə Oqtayın üzünə toxunndu.
-Oqtay, bağışla məni...İna ki, mən elə söz demək