süzüb Kərim babanın qarşısına qoydu.Kərim baba dərindən nəfəs aldı.Stəkanı əlinə alanda əli titrədi.Sunayla Səidə ona baxdılar.İkisinin də gözləri yaşarmışdı.
-Amma bu lənətəgəlmiş əməliyyat çox, həm də həddindən çox risklidir...
2 bacı quruyub qaldılar.
-Yəni?!...
Sunay güc-bəla ilə soruşduğu sualdan özünə gələ bilmədi.
-Oqtayın üzü əməliyyat oluna bilər, amma ölümlə nəticələnə bilər...
Stəkan əlində getdikcə daha bərk titrəyirdi.Bir təhət stiola qoydu.
-Hələ üstəlik, ürəyi ilə bağlı problem var...
-N-n-n-ə-ə-ə?!...
Sunayla Səidənin verdiyi sual ikisini də şoka soxmuşdu.
-Hə, həm üzü, həm də ürəyi...
Sunay oğlunu həyata qaytaran,onu insan edən birini bu qədərə yaxından tanımışkən onun ölümlə üzbəüz olduğunu bilmək çox acı verirdi ona...
Gözlərindən yaş damcılanmağa başlandı...
Səidə sanki nəfəs ala bilmirdi...
Kərim baba gözlərini məchul nöqtəyə zilləyib susurdu...
Birdən qapı döyüldü...
* * *
Artıq hamı yığışmışdı.Oqtayın tez-tez saata baxması heç kəsin nəzərindən yayınmamışdı.
-Oqtay, hələ çox gözləyəcəyik?!...
Fuadın səbirsizliklə verdiyi suala xəfifcə gülümsündü.
-Fuad, səbr et!...
Oqtayın telefonu zəng çaldı.Ekrana baxın evdən çxdı.Humay da narahat halda onun ardınca getdi.
-Lənət şeytana!...Kapitan, bilmək olarmı harda ilişib qalmısınız?!...Aha!...Çox gözəl!...Sizə 2-cə dəqiqə vaxt verirəm...Tez olun!..
Humay Oqtayın əsəbi danışığındakı yumor çalarlarını sezib astaca güldü.Oqtay gülüş sədaları eşidib çevrildi.
-Ooo!...Gülün,Humay xanım, gülün!....Bu da mənim günüm!...
Oqtay zarafatına daha da bərk gülməyə başladı.Oqtay ona yaxınlaşıb belindən tutaraq özünə tərəf çəkdi.
-Nəyə gülürsən sən belə?!...
-Oqtay, sənin kimi sərt, soyuqqanlı bir insan zarafat etməyi də bacarır?!...
-Mən ondan da betər şeyi bacarıram,Humay....
-Məsələn?!...
Oqtay daha da yaxınlaşıb Humayın dodaqlarına çatdı.
-Məsələn?!...Humay, sən o "məsələn"i bilməsən yaxşıdır...
-Niyə?!...
-Nə niyə?!...Mənim necə qısqanc olduğumu bilmək