ürəkparçalayan səsini eşidəndə onu bərk qucaqladı.
-Anan qurban, Mənim balam....
-Axı niyə?!...
Fuad anasını bərk qucaqlayıb ağlamağa başladı.
-Fuad, mən bundan betərləri ilə rastlaşmısam,Fuad...
Oqtayın kədərli səsinə Fuad azacıq özünə gəlib anasından aralandı.Ayağa qalxıb Oqtayla Humayın dayandığı yeə gəldi.Oqtaya baxıb onu bərk qucaqladı.
-Oqtay, sən mənə həm ata, həm də qardaş oldun...
Fuadın dediyi sözlər hamının gözlərini yaşartdı.
-Yaxşı,Fuad...Yaxşı, qardaşım....Sakitləş...
-Yox,Oqtay, mən həqiqəti deyirəm....Sənin yerində başqa birisi olsaydı, çoxdan məni atardı meşəliyə...Amma sən...O vaxtlar..İkimiz də ümidsiz idik...İkimi də həyəta küsmüşdük...Amma bir-birimizdə tapdıq....Biz insan olmağı, insan kimi yaşamağı birlikdə öyrəndik...
Oqtayla Fuadın bir-birlərini mööhkəmcə qucaqlaşıması ortaya böyük səssizlik gətirdi.Hamı səssizcə göz yaşlarını axıdırdı.Gah sevinc, gah da kədər göz yaşları...
-Fuad...
Oqtayın təngnəfəs danışması hamını təlaşlandırdı.Fuad cəld onun qolundan tutub divana əyləşdirdi.Humay güc-bəal ilə özünə gəlib Oqtayın yanında əyləşdi.Əlini Oqtayın əlinin üstünə qoyub soruşdu:
-Nə oldu axı?!
Oqtay kədərli baxışlarla ona baxdı.Fuadın gözlərindəki dəhşət getdikcə böyüməyə başladı.
-İlahi!...
Oqtayı artıq soyuq tər basırdı.Humay bunu görəndə ürəyi az qala yerindən çıxacaqdı.Titrəyən əllərini cəld Oqtayın alnına qoydu.
-Təzyiqin qalxıb,Oqtay...
Oqtya ağzını açaraq nəsə demək istəyirdi ki, əli ilə ürəyini tutdu.
-Yooooxx...Oqtay, qardaşım....Yalvarıram, özünə gəl....Lütfən....Sən hamımıza lazımsan...
Guad bunlarrı deyə-deyə cəld telefonu çıxardıb nöminizdən dolayı həbs olnurə yığdı.Telefonu qulağına aparıb həyəcanlı baxışlarla Oqtay baxdı.Oqtay ümidsiz baxışlarla Humaya baxırdı.Humayın gözlərindən damcılar süzülməyə başlandı.Oqtay artıq taqətdən düşməyə başlamış qolunu güc-bəla ilə qaldırıb əlini tərsi ilə onun göz yaşlarını silməyə başladı.
-Ağlama...sənə yaraşmır ağlamaq...
Əlləri getdikcə daha bərk titrəməyə