yaxşısan?!...
Fuadın səs tonunda narahatçılıqdan daha çox, zarafat nidaları duyulurdu.Əlindəki telefonu dayanmadan çalırdı.Nərgiz təngənəfəs halda qapını açıb çıxdı.Zala keçib divanda əyləşdi.
-Bəlkə cavab versən?!...
Fuad arvadının yanında əyləşib əlini onun qarnına qoydu.Hiyləgərcəsinə gülümsündü.
-Bəlkə balacamız gəlir?!...
Nərgizin gözləri bərəldi.Fuada baıb udqundu.
-Mənə heç elə baxma, gözəlim...Səndən bir yaş böyüyəm, ona görə də belə şeyləri bilirəm...
Nərgizin boğazı qurumuşdu. Maraq dolu baxışlarını Fuada zilləyib susurdu.Fuad cəld onun dodaqlarından öpüb ayağa qalxdı. Zəngi qəbul etdi.
-Eşidirəm..
-15 dəqiqədir ki, zəng vururam...Hardasa?!...
Soyuq və hökmlü səsi eşidəndə Fuad gülümsünüb arvadına baxdı.
-Gəlirəm,Oqtay...
* * *
-Gəlirmiş...
Oqtay telefonu tumbaya buraxıb ayağa qalxdı.Vanna otağına keçib duş qəbul elədi.Belinə qəftə dolayıb çıxdı.Güzgüyə baxdı.
Ağır və ölüm riski hədən artıq olan əməliyyatdan sağ çıxa bilmişdi.Uzundəki bütün yaralar və yanıqlar aradan qaldırılmışdı.Sadəcə sol tərəfdəki solğun çapıq izi qalmışdı.Əvvəlki qədər yaraşıqlı görünürdü.Əlini üəryinə apardı.Orada da çapıq izi görünürdü.Üərk damarlarını dəyişdirmişdilər...
Vanna otağından çıxıb çarpayıya yaxınlaşdı.Humay üzü üstə uzanmışdı.Oqtay gülümsünüb yanında uzandı.Onu özünə bərk sıxdı.Humayın kürəyini açıq sinəsinə möhkəmcə sıxdı.
-Sənin dəcəlliklərinə çox yaxxşı bələdəm, həyatım...
Oqtayın nəfəsini boynunda hiss edən Humay gülümsündü.Gözlərini açdı.
-Oqtay, sən dəlisən, nəsən?!...Burax məni...
-Yox, mələyim, buraxan deyiləm...Onsuz da dünən çox yorğun idik deyə toxunmadım sənə...Amma bugün...
Oqtay Humayın boynunu öpməyə başladı.Humay buna qarşı qoya bilmirdi.Gözünü yumaraq həzz almağa başladı.
-Oqtay..
-Hmm...
-Bəlkə...
-Bəlkə nə,Humay?...
Çalınan qapı zəngi hər iksinin də diksinməsinə səbəb oldu.
-Bu kimdir belə?!...
Oqtayın ciddi danışığındakı zarafatı sezən Humayın dodaqlaır qaçdı.
-Sən niyə gülürsən?...
-Nə bilim...
Humaya baxaraq Oqtay