dəhşət!
Humayla Nərgiz mətbəxdə əyləşib səhər yeməyini yeyirdilər.Günay onlara qulluq edirdi.
-Günay, Kərim baba hara getdi?
-Vallah, Humay xanım, mənə heç nə demədi...
-Aydındır.
-Sonra?-Nərgiz ağzındakı tikəni udub soruşdu.
-Of ya! Ay qız, nə sonra?!
-Sən ondan qorxursan?
-Ya Rəbbim!...Nərgiz, mənim nə vaxtsa kimdənsə qorxduğumu görmüsən?
-Humay, özün də çox bilirsən ki, mən bunu nəzərdə tutmuram...
-Nərgiz, xahiş edirəm!-əsəblə deyib ayağa qalxdı.-Deyəsən əsəblərimlə oynamaq xoşuna gəlir, hə?
Humay mətəbxdən çıxıb zala keçdi.Nərgiz heç nə başa düşmədi.Astaca yerindən qalxıb mətbəxdən çıxdı. Nərgiz qollarını sinəsində çarpazlayıb divanda əyləşmişdi.
-Humay, bağışla..
-Fikir vermə...
-Vau! Qürura bax sən!
Humayın üzündə təbəssüm yarandı Nərgiz onun yanında əyləşdi.
-İndi mənə düzü de:Ona inanırsan, ya yox?!
Humay bir anlıq duruxub qaldı.
-Bilmirəm!...İnanmaq istəmirəm, amma...O, elə danışırdı ki, ona inanmamaq imkansızdır...Eybəcər üzündəki sərtlik, soyuqqanlılıq,əminlik...Sözlərimi bilmirəm necə ifadə edim, Nərgiz...Onun gözlərindəki inamı görməmək üçün kor olmaq lazımdır...
-Bəs neyləyəcəksən?...Holdinqi xilas etmək...
-YOX!!!Min kərə yox!!!Milyon kərə yox!!!...Yox,yox, yenə də yox!!!
-Darvaza zəngi ikisinin təəccübünə səbəb oldu.
-Kimdir bu?
-Kimisə gözləmirsən?-Nərgiz soruşdu.
-Yox,-başını bulayıb dedi.
Az sonra qapının zəngi çalındı.Günay tələsik qapını açdı.
-Tural, nə olub? Kimdir ?
-Humay xanım, bir nəfər sizi soruşur.
Humay təəccüblə ayağa qalxdı.Həyət çıxanda gözlərinə inanmadı.
-Rəsul???
Oqtay qulluqçuya tapşırıqlar verib evdən çıxdı.Maşınına əyləşib sürməyə başladı.
"Kərim baba...Heç dəyişilmədin sən..."
Kərim baba ilə doyunca söhbət etmişdilər. Oqtay saata baxdı.Sürəti bir az artırdı.Bu zaman telefonu zəng çaldı.Telefonu maşının stolunda idi.AYGÜN.Barmağını basıb zəngi qəbul elədi.
-Eşidirəm,Aygün!
-Salam!
-Sənə də salam!-bezgin səslə dedi.
-Necəsən?
-Aygün,nə istəyirsən?-sərt şəkildə soruşdu.
-Bu gecə