n qapısını açdı.
Oqtay onun qolundan tutub özünə tərəf çəkdi.Humay özünü bir anlıq itirdi.Ondan xilas olmağa cəhd göstərsə də faydasız idi.
-Buraxın məni!-səsini qaldırdı.
-İlk öncə məni dinləyin!...Ardımca gəlin,-deyib onun biləyindən tutdu.
Humay heç özü də bilmədi ki, necə onun ardınca getdi.Oqtay ona kobudluq etmirdi.Oqtay maşına çatanda biləyini buraxdı.Maşının ön qapısını açdı.
-Əyləşin,Humay xanım.
Humay indicə ayıldı.Təəccübdən böyümüş gözlərlə Oqtaya baxdı.
-Xeyr, Əyləşmirəm!-Səsini qaldırdı.
-Bura baxın, Humay xanım! Sizin nazınızla oynamaq fikrində deyiləm!
-Mən isə sizin əmrinizə tabe olmaq fikrində deyiləm!
-Ya Rəbbim!...Humay xanım, mənim əsəblərim daşdan, dəmirdən deyil...Mən də insanam...
Humay gözlərini ondan çəkib asta səslə dedi:
-Əgər mənə toxunsanız...
-And içə bilərəm!
-Yaxşı, -deyib maşına əyləşdi.

Humayın maşına əyləşməsindən sonra Oqtay sükan arxasına keçdi.Maşını işə salıb sürməyə başladı.Artıq 15 dəqiqə yol getmişdilər.Humay əvvəlcə susub heç bir şey soruşmamağa qərar vermişdisə, getdikcə gözləri təəccübdən bərəlirdi.Bu yerlər ona tanış gəlirdi.
-Siz məni hara aparırsınız?
-Keçmişinizə,Humay xanım,-deyib maşını saxlatdırdı.-Enə bilərsiniz,-deyib ilk özü maşından endi.
Humay udqunub gözlərini yumdu.Dərindən nəfəs alıb gözlərini açdı.Bütün bədəni titrəyirdi.Maşından enib ətrafa baxdı.Burada onun uşaqlığının bir qısmi keçmişdi. 6 yaşına qədər bu məhəllədə yaşamışdı.Geniş meydança, 5 mərtəbəli evlər...Gözləri doldu.
-Humay xanım, inanın, mən sizin yaralarınızı təkrar açmaq istəmirdim, amma buna məcbur oldum...İndi isə mümkünsə, ardımca gəlin...Sizi bir nəfərlə qarşılaşdırmalıyam...
Humay göz yaşlarını əlinin tərsi ilə silib Oqtayın boza çalar gözlərinə baxıb titrək səslə soruşdu:
-Kiminlə?
-Desəm, inanmazsınız...Öz gözlərinizlə görün...
Humay başını qürurlu tutub razılıq əlaməti olaraq tərpətdi.Oqtay ona yol göstərdi.İkisi də 5 mərtəbəli binanın içinə girdilər.Oqtay 2-ci mərtəbədə yayq saxlayıb 35 nömrəli qapının