danışmırsınız!...Deyilənlər doğrudur?!...Siz bacə-qardaşınızı itirdiyinizə görə daha yalan danışmırsınız?
Oqtay yerindəcə donub qaldı.Üzündə heç bir əzələ tərpənmirdi.
-Düzdür,-uzun sükutdan sonra asta səslə dedi.-Mən onlara yalandan demişdim ki, yolun o biri tərəfində gülməli ağac görmüşəm.Mənim o vaxt 7 yaşım var idi...Bacım Gülşən 10, qardaşım Kamran 12 yaşında idilər....Onlar mənə əvvəl inanmadılar, amma mən təkid edirdim...Axırda razılaşıb yolu keçməyə qərar verdilər...Elə bu zaman yoldan keçən maşınlardan biri o qədər sürətlə sürürdü ki,saxlamağa imkanı olmadı...Bu hadisə mənim gözlərimin önündə baş verdi...
Oqtay daha davam edə bilməyib maşından endi.Humay eşitdiklərinin şokunda idi.Göz qapaqlarını güclə açıb bağladı.Udqunub qurumus dodaqlarını yaladı.Maşından enib Oqtay tərəfə ağır-ağır addımladı.Oqtay əllərini belinə qoyub başını səmaya qaldırmışdı.Humay gəlib yanında dayananda onun gozlərindəki yaşı gördü.
-Mənim söylədiyim uşaqcasına yalan bacə-qardaşımı məndən aldı...Atamın dayaqlarını məhv etdim...Ondan sonra özümə söz verdim ki, bir daha yalan danışmayacağam!
-Axı siz hardan biləydiniz ki, belə olacaaq?!-Humayın səsi titrədi.
-Bilməli idim!
Oqtayın səssizcə tökülən göz yaşları yanmış və çapıqlarla dolu sərt üzünü bir az yumşaldırdı.Humay əlini qaldırıb nəsə etmək istəyirdi ki, Oqtay soyuq səslə dedi:
-Toxunmayın!...Mənə toxunmaq olmaz!
-Bəs üzünüz necə bu hala düşüb?-qəhərlənib soruusdu.
-Gəzən şəhər əfsanələrinə inanmırsınız?
-Yox!...Çünki valideynlərim məni belə böyütməyiblər...
-7 il bundan əvvəl atanız Səlim əmi məni öz yanına atamın vaxtilı qaldığı bağ evinə çağırıb mənimlə ciddi söhbəti olduğunu bildirmişdi...Evə daxil olmaqla partlayışın baş verməsi bir anda oldu...Mən tələsik Səlim əmini qapıdan çölə itələdim...Özüm çıxmağa çəhd göstərəndə 2-ci partlayış baş verdi...Ev tamamilə yanmağa başladı....Səlim əmi mənə evdən çıxmağımı qışqırsa da, evin bütün hisssləri üstümə tökülməyə başladı...Mən huşuumu itirdim...Gözlərimi açanda