bilmir...Qədir, sən zəhlətökən şübhələrini onun özünə çatdır...Mənim işim var, gedirəm,-deyib kabineti tərk elədi.
Qədir kürəyinin arxaya söykədib gözlərini yumdu.Bir müddət belə qaldı.Sonra ayağa qalxıb kabinetdə gəzməyə başladı.Ağır addımları ortadakı sükutu daha da qorxuducu edirdi.
Birdən kəskin hərəkətlə ayaq saxladı.Gözlərini yumub dərindən nəfəs almağa başladı.
15 dəqiqədən sonra holdinqdən çıxıb maşınına əyləşdi.20 dəqiqədən sonra deponun qarşısında idi.
-Bunu sən istədin,Oqtay!-deyib içəri girdi.
* * *
Fuad eşitdiklərinin şokundan çıxa bilmirdi.Oqtay ona baxıb maşını bir kənara sürüb saxlatdırdı.
-Sualların varsa, ver!...
-Sən...bütün...bunları...bilirdin?...
-Sunay xanımın oğlunu itirdiyini biıirdim, amma onun sən olduğunu bugün anladım....
-Mən...mən..mən...
-Fuad, səni başa düşürəm...Şokdasan, amma hər şey keçəcək...İnan mənə...
-İnanıram...Sənə inanıram...Oqtay, mən...bilmirəm nə edim?!...İllərdir məni Mehriban xala baxır, indi də öz anam qarşıma çıxıb...Oqtay, yadındadır. sən mənim həyatımı xilas etmişdin?!...
-Fuad, indi şokdasan deyə nə dediyinin fərqində deyilsən...
-Nərgiz də bir tərəfdən çıxıb...
-O qızdır?!
-Hə..Odur...
-Fuad, Nərgiz Humayın rəfiqəsidir...
-İstəyir lap bacısı olsun!...Həyatımı yalanlarla məhv edən Nərgiz!...

Oqtayla Fuad getdikdən sonra evə ölüm səssizliyi çökmüşdü.Sunay key kimi baxışlarını məchul nöqtəyə zilləyib susurdu.Səidə onun haından qorxmağa başlamışdı.Tural tez-tez Kərim babaya baxıb nəsə soruşmaq istəyirdi, amma cürət etmirdi.Günay xalasının halına acıyırddı.Anasına baxıb nəsə demək istəyirdi, amma o da Tural kimi cürət etmirdi.Humay əsəbindən az qala partlayan, amma bunu burüzə verməyən Nərgizə baxdı.Astaca ayağa qalxıb onun qolundan tutub mətbəxə gətirdi.
-Nə baş verir axı?!-astaca soruşdu.
-Humay, yalvarıram, məni rahat burax, yoxsa bu dəqiqə əsəblərimi tökəcəm!
-Onu görürəm,-əsəbiliklə başını buladı.-Oqtayın dostunu hardan tanıyırsan?!
-Londonda oxumuşuq.
-Və?!
-Humay,lütfən, məni