3 aylıq...Vəssəlam!...
Kamal siyirtməni açıb içindən sarı dosyeni çıxartdı.Stolun stünə buraxıb asta səslə dedi:
-Bax!....
Rəsul əvvəl atasına, sonra dosyeyə baxdı.Udqqunub dosyeni əlinə götürdü.Vərəqlədikcə gözləri böyüyürdü.
-Humay...bilir!...
-Onsuz da Oqtay ona hərşeyi göstərəcək...
Rəsul əsəbindən qızardı. Dosyeni yerə çırpıb qapıya tərəf getməəyə başladı.Əlini dəstəyə atıb burdu.
-Onun adını çəkmə!...
Qapı hirslə çırpıldı.Kamal gözlərini yumub arxaya söykəndi.
-Ah, Sevda...Niyə bizi tərk etdi axı?!...İndi mən dəlisov oğlumla heç bacarmıram...
* * *
Humay çarpayıda oturub başını əlləri arasına aldı.Oqtay ona bir an baxıb noutbuka yönəldi.
-Oqtay bəy, düzünü deyin!...Niyə mənə kömək edirsiniz?
Oqtay bir anlıq duruxdu.Gözlərini yumdu.
-Humay xanım, sizin sualınızı başa düşmədim....
Humay ayağa qalxıb ona tərəf gəlməyə başladı.Əllərini stola qoyub soruşdu:
-Niyə mənə kömək edirsiniz?
Aşağıdan səs eşidildi.Oqtay cəld noutbuku bağlayıb əlinə aldı Humayın qolundan tutub balaca qapıya tərəf aparmağa başladı.Humay heç nə anlamadı.
-Nə baş verib?-təlaşla soruşdu.
-Humay xanım, sonra!-kəskin şəkildə deyib qapını açdı.
Bura balaca və darısqal otaq idi.Oqtay noutbuku bir kənara buraxdı.Humay içəri girdi.Oqtay cəld qapını içəridən bağladı.İşiqlar birən söndü.Humay qorxdu.
-Nə oldu?
-Otaq belədir...Qapı bağlanan da işıqlar sönür...
Humay onunla göz-gözə dayanmışdı.

Humay gözlərini onun dərin, ağıllı, mənalı və boza şalar gözlərindən çəkə bilmirdi.Sanki dünya bir anlıq dayanmışdı.Humay nəfəs almağı belə unutmuşdu.
-Humay xanım, üzr istəyirəm...
-Üzr?!...Axı niyə?...
-Sizi bu vəziyyətə saldığım üçün...Belə olmağını istəməzdim...
-Sizin günahınız yoxdur,Oqtay bəy...Mən özüm istədim...
Səs geetdikcə yaxınlaşırdı.Oqtay baxışlarını soyuqqanlılıqla onun gözlərindən çəkdi.Qapıya yaxışlaşıb dinləməyə başladı.
-Qədir, adam kimi danış!
-Rafiq, məni rahat burax artıq!!!
-Nə istəyirsən axı sən? NƏ?!... Oqtayı tanımırsan?!...Onun necə biri olduğunu