n susdun!...Axı kimdir o?!...
-Fuad..Xahiş edirəm...Sus....Canım yanıb onsuz da...Üstümə gəlmə, yalvarıram sənə....
Fuad Nərgizin ağladığını görüb ona yaxınlaşdı.Titrək əlləri ilə onun başını sinəsinə sıxdı.
-Yaxşı, ağlama...Mən yanındayam...
Nərgiz onu qcaqlayıb daha da bərk ağlamağa başladı.
-Şşş....Sakitləş....Gəl buradan uzaqlaşaq...
-Hə...
Fuad onu maşınına əyləşdirib özü də sükan arxasına keçdi.Maşın artıq yollarda idi.Fuad tez-tez Nərgizə baxırdı.Nərgiz key kimi başını şüşəyə dayayıb gözlərni məchul nöqtədən ayırmırdı.
-Fuad?!...
-Eşidirəm...
-Niyə ağlamaq istəyirdin?!...
-Sunay xanımı tanıyırsan?
-Humayın evindəki Sunay xanımı?...Hə, tanıyıram...Nə olsun ki?!...Çox mehriban qadındır...
-O...mənim anamdır...
Fuadın güc-bəla ilə dediyi sözlərdən Nərgiz gözlərni geniş açıb ona baxdı.Fuad özünü güclə saxlayırdı.Bütün bədəni titrəyirdi.Birdən kəskin sürətlə maşını kənara sürüb saxlatdırdı.Qolları boşaldı.Kürəyini arxaya verdi.Gözlərini qapadı.Nərgiz özünə gəlməyə başlayırdı yavaş-yavaş.
-Sənin anan?!-səsi asta çıxdı.
-Hə...
* * *
Kərim baba Sunayı sakitləşdirməyə çalışırdı İşarə ilə hamının çıxmasını istədi.Günayla Səidə mətbəxdən çıxıb bağa düşdülər.Tural həyəcanla onların qarşısını kəsdi.
-Nə oldu?
-Ay balam, sakitləş...
-Sunay xalam necədir?
-Tural, xalam yaxşıdır...
Kərim baba stulçəkib Sunayın qarşısında əyləşdi.Sunay donuq ifadə ilə gözlərini məchul nöqtədən ayırmırdı.Kərim baba onun əlindən tutdu.
-Sunay, qızım..Məni eşidirsən?...
-Buyurun, Kərim baba...
-Qızım, özünü bu qədər üzmə...Həyat möcüzələrlə doludur...Səni oğlun sağ-salamatdır...Sən bunu istəmirdin?...
-Haqlısınız,Kərim baba...Mənim balam sağdır...
-Qızım, inan mənə...O, sənə qayıdacaq...Vaxt ver ona...
-Kərim baba, bir şey soruşmaq istəyirəm...
-Soruş...
-O adam...Yəni...Oqtay...Necə adamdır?...Doğrudur, onu az-çox bilirəm, amma tanımıram...Qorxuram...
-Sunay, qorxma...Oqtay qızıl adamdır...Sərt, soyuqqanlı olsa belə heç kimdə olmayacaq qəlbi var...Onun dərin