i yumub təpəsini divara vurdu.
* * *
-Necə yəni Oqtay səni qorumaq üçün onunla çalışır?!...Humay, vallah mən heç nə başa düşmədim...
-Belə-belə işlər, Nərgiz....Mən o vaxt 15 yaşlı qız bunları haradan bilim axı?!...
Humay ayağa qalxdı.Nərgiz onun ardınca qalxaraq soruşdu:
-Məni bğışlaya biləcəksən,Humay?
-Səni birinci Fuad bağışlamalıdır,Nərgiz...Amma...Axı niyə?!...Niyə,Nərgiz?!...Niyə mənə heç nə deməsin?!...
-Desəydim, nə olardı ki?!...Rəsulun səını sevgisi dəyişərdi?...Yox, Humay, yanılırsan...Dəyişməz!...O, indi də səni sevir....
-Amma mən yox!...Ona qardaş gözü ilə baxmışam,Nərgiz....Sən bunu məndən də yaxşı bilirsən...
Nərgiz Humayın boynuna sarılıb ağlamağa başladı.Humay onu qucaqladı.
-Şşş...Sakitləş, bacım...Hər şey keçəcək...
-Keçməyəcək, Humay, keçməyəcək...Mən indi onu qiymətini anlayıram...
Humay Nərgizin göz yaşlarını silib dedi:
-Rəsulu hələ də sevirsən?...
Nərgiz diksindi.Gözyaşları daha sürətlə axmağa başladı.
-Bilmirəm....Amma bir şeyi bilirəm ki, Fuad mənə yaxşı gəlir...Onun yanında özümü təzədən kəşf edirəm sanki...Amma bu Rəsulu unutdurmur...
-Canım mənim,-deyib onu sinəsinə basdı.
-Humay, sənə bir şey deməliyəm...-hıçqıraraq dedi.
-Nərgiz,sakitləş...
-Amma mənə düzünü de: Oqtaya qarşı nəsə hiss edirsən?
Humayı sanki ildırım vurdu.Yerində quruyub qaldı Nərgizi qucaqlayan qolları taqətsizcə yanına düşdü.Gözləri sanki çuxura düşdü.Ruhsuz bədən kimi pəncərəyə yaxınlaşdı. Alnını şüşəyə dayadı.
-Bil..mi..rəm..-qırıq səslə dedi.-Nərgiz...Mənə nə olur bil...mi...rəm...
Nərgiz onun arxasında dayandı.
-Necə yəni?!..
-Bil...mi...rəm...Sanki hansısa qüvvə məni ona itələyir...Onun necə insan olduğunu yavaş-yavaş öyrənirəm...
Nərgiz Humayı çiyinlərindən qucaqladı.Asta səslə soruşdu:
-Sənin ona qarşı hisslərin var?...
-Mən...
-Humay, demək istədiyim odur ki,Rəsul sizi ayırmaq istəyir...
Humay sanki ilan vurdu.Cəld Nərgizə çevrildi.Gölzərindən anlaşılmazlıq oxunurdu.
-Biz deyilən bir şey yoxdur!...
-Onu mən yox,Rəsul