ə nəsə deyib, hə?!...Nə deyib?...
Humay Rəsulun səsinin əsəbdəb titrədiyini sezib kinayəli gülümsündü.
-O adamın adı var, Rəsul cənabları...
Rəsul daha dözməyib ayağa qalxdı.Əllərini stola dayayıb hirslə dedi:
-O, mənimçün adam deyil!...
-Doğrudan?!...Niyə?!...
Humayın soyuqqanlılığı üzərinə kinayəli danışması onu lap əsəbləşdirdi.
-Humay!...
Humay ayağa qalxıb əllərini stola dayadı.Rəsulun gözlərinin içinə baxıb kinayəli gülümsündü.
-Rəsul, o adam səndən fərqli olaraq bir qızın ümidləri ilə oynamayıb....
Rəsulun boğazı qurudu.
-N-n-n-ə-ə-ə???
Bu zaman qapının açılması ilə Nərgizin sevincli halda içəri girməsi bir oldu.Qızın rəsmən gözləri gülürdü.
-Sizə şad xəbərim var:Ruslan artıq Bakıdadır...
* * *
-Ana, xalamın taleyi niyə belədir?
Günay Səidə ilə parkda gəzişirdilər.Bir skamyada əyləşdilər.Səidənin gözləri yaşarmışdı.Günayın gözləri yavaş-yavaş dolmağa başlayırdı.
-Ana...
-Bilmirəm...Sunay mənim balaca bacımdır...Böyük bacımızı xərçəngdən itirmişdik...Sərdar alçağı haradan çıxdı onun qabağına?!...O alçaq...
Səidə əli ilə ağzını qapadı.Göz yaşları dayanmadan axırdı.Günay anasının çiynini qucaqladı.
-Ana...Xahiş edirəm...Ağlama...
-O Sərdar alçağı bizim həyatımızı məhv elədi....Mən bacımı xilas etməyə çalışarkən,o məhv etdi...Balaca körpəsini əlindən aldı...Bilsəydim ki, o belə adamdır, heç verərdim bacımı?!...
-Ana...Özünü günahlandırma...
-Yox...Günahkaram..Mənim günahımdır...Bilməli idim...Mən ona kömək edə bilmədim, amma o...O mənə ayaqda durmağa kömək elədi...Atanı vərəmdən itərəndən sonra sənə baxa bilmirdim...O baxdı...O böyütdü...Bəs mən neynədim?!...
Günay anasına bərk sarılıb ağlamağa başladı...
-İndi də oğlu...Necə də oxşayır Sərdarın cavanlığına...
-Ana, mən inanıram ki, o, atasının tayı deyil...
-Hə...Kərim baba da eyni şeyi təkrarlayır...
* * *
-Ruslan, gözlərimə inana bilmirəm...-Humayın sevincdən gözləri gülürdü.
Nərgizlə Humay Ruslanın boynuna atıldılar.
-Yaxşı, qızlar...Boğuldum day...
-Boğul...Elə sənə də bu