q yorulmuşam...
Stolun üstündəki telefonun zəng çalınması sükutu pozdu.Oqtay cəld dəstəyi qaldırıb zəbgi qəbul etdi.
-Eşidirəm...Baş üstə, Qədir müəllim...
Dəstəyi yerinə qoyub ayağa qalxdı.
-Fuad, mən gedirəm...Qədirin çox vacib söhbəti varmış...
-Oqtay, düzünü de:Nə olub sənə?!...
Oqtay sanki daşa döndü.Fuada baxdı.Gözləri sanki çuxura düşmüşdü.Fuad Oqtayın baxışlarındakı ümidsizliyi sezdi.
-Oqtay...
-Mən yaxşıyam, deyib ildirım sürətilə kabineti tərk etdi.
-Off, Oqtay, off...Mən səni yaxşı tanıyıram, qardaşım...Səni üzən Humaydır...İlahi!...10 il...Bu illər ərzində təkcə atasının qiasıilə yaşamayıb, sevgi ilə ayaqda durmağı bacarıb...
Fuad bunları deyib təəssüflə başını buladı.Əlindəki kağızları bir qovluğa yığmağa başladı.
Oqtay gəlib Qədirin kabinetində əyləşib ona baxırdı.Qədirin başını aşağı salıb kağızları gözdən keçirirdi.
-Hə, Oqtay, danış görüm!...
-Nəyi?...
-Dünən harada idin, məəslən?!...
-Mənim öz həyatımı yaşamağa haqqım yoxdur, Qədir müəllim?!
Güclü kinayə ilə deyilmiş sözlərdən sonra Qədir başını qaılıdırb Oqtaya baxdı.Oqtay bunu görüb kinayəli gülümsündü. Qədir kürəyini arxaya söykədib hiyləgərcəsinə gülmsündü.
-Əslində var!...
-Və?...
-Amma şərtlər daxilində,Oqtay!...
-Mən nə vaxtsa sizin qoyduğunuz şərtləri pozmuşam, Qədir müəllim?
-Əslində...Yox!...
-Qədir müəllim, birbaşa söhbətə keçin..Əgər mümkündürsə...
-Dünən depoya kiminlə gəlmişdin?...
Oqtay gözlərini Qədirin gözlərinə zilləyib ayağa qalxdı.Əllərini sstola dayayıb asta, əmin, amma təhdidedici səs tonu ilə dedi:
-Humayla...
Qədir yerindən dik atıldı.
-Kiminlə?!...Sən ağlını itirmisən?!...
-Əstəğfürullah, Qədir müəllim!...10 il sizinlə çalışan biri ilə danışırsınız...
-Mən çox gözəl bilirəm ki, sən kiminlə çalışırsan,Oqtay!...
-Narahat olmayın, Qədir müəllim...Humay tam olaraq heç nəyi başa düşmədi...Mən onu oraya gətirəndə huşunu itirdi...Biz də tez aradan çıxmalı olduq...
-Niyə?!...
-Nə niyə?!...
-Niyə onu qərargahı göstərdin?
-Sizcə?!...
-Qız atasına