arayıb-
axtarmırıq, məndə də az günah
yoxdu. İnan çox sevindim səsini
eşitməyimə.
-Faiq, bir söz eşitdim...Altay
necədi?
Səs kəsildi. Bir az fasilədən sonra
Faiq boğazını arıtlayaraq dilləndi:
-Düz eşitmisən, İlahə. Altay daha
həyatda yoxdu, özünə qəsd etdi.
Hər il işi ilə əlaqədar bəzi
analizlər verirdilər. Bu il analiz
verərkən məlum oldu ki, QİÇS-ə
yoluxub...Qanında virus
aşkarlandı...Yaşadığı həyat tərzinin
sonu belə də olmalı idi...Özü-
özünü pis günə qoydu. Ona görə
deyirlər: "İnsanın özü-özünə
etdiyini, bir el yığılsa edə bilməz".
Nə qədər nəsihət edirdim, öyüd
verirdim xeyri yox idi.
Bilirsən...Ölümündən qabaq mənə
zəng etmişdi. Dedi: " İlahə ilə nə
vaxt görüşsən, deyərsən məni
bağışlasın. Əgər bacarsa...Məni
bədbəxt etdiyim qadınların ahı
tutdu Faiq". Özü artıq hər şeyi
başa düşmüşdü, İlahə. Ancaq gec
idi. Alo, alo İlahə...
Telefon İlahənin əlindən yerə
düşdü. Ayaq üstə dayana bilməyib
yerə çökdü. "Niyə belə oldu?
Mən heç ona ölüm
arzulamamışdım axı."
Həyətdən Elmanın oğlu olan
balaca Altayın ağlamaq səsi
gəlirdi. Qalxıb pəncərəyə
yaxınlaşdı. Altay qaçaraq həyətə
gəlmişdi, arxasınca gələn atası onu
dilə tutub evlərinə aparmaq istəsə
də. O,: "Mən İlahə xalamın yanına
getmək istəyirəm"-deyərək
ağlayır, atasının qucağından
düşərək evə tərəf gəlmək
istəyirdi.
İlahə sürətlə həyətə çıxdı.
Ağlayan Altayı qucağına alıb
ovundurdu. Uşaq onun qucağına
gələn kimi səsini kəsdi. Başını
onun çiyninə qoyub içini çəkə-
çəkə sakiləşdi. Elman
günahkarcasına:
-İşdən gəlmisiniz, yorğunsuz.
İstəmədim sizi narahat etsin. Nə
qədər elədim saxlaya bilmədim,
dayanmadan ağlayırdı-dedi. İlahə
əli ilə uşağın tərdən islanmış
saçlarını arxaya daradı.
Ağlamaqdan tərləmişdi uşaq.
Elmana heç nə demədən ondan
uzaqlaşıb, asta addımlarla bağa
gəldi. Bir müddət ağacların
arxasında gizlənib səssiz
ağladı.Artıq göz yaşları adət
etmişdi hər gün yanağından
süzülməyə. İllərdən bəri qəlbində
olan yarası yenidən qanamışdı.
Unutmaq