Ata-anası vəfat etdikdən sonra ev
baxımsız qalmışdı. İndi Mahmud
kişi, hər yerə əl gəzdirərək bir
səliqə yaratmış, evi təmir
etdirmiş, bağı da əkib-becərmişdi.
Özlərinə qədər tərəvəz, göy-
göyərti-hər şey vardı bağda. Hər
gün zəhmətinin bəhrəsini dərib
süfrəyə qoyduqca fərəhlənirdi.
Rayona köçdükdən sonra alışqan
olmadığından işsiz dayana bilmədi,
qızının etirazlarına baxmayaraq
yüngül bir işə düzəldi. İşdə olanda
işdə olur, evdə olanda bağ-
bağçada iş görürdü. Həyatından
çox razı idi.Şəhərdə yaşayan
köhnə iş yoldaşları da onunla
əlaqəni kəsmirdilər,tez-tez zəng
edir,halını xəbər alırdılar.Evinə
ailəsi ilə qonaq gələn də
olmuşdu.Belə günləri toy-bayram
olurdu Mahmud kişi üçün.Ceyhun
da hər bayramda zəng edib
mütləq onu təbrik edirdi.Ancaq
heç vaxt rayona gəlməmişdi.Bu
illər ərzində evlənib,ev-eşik sahibi
olmuşdu.Hərdən ondan, dəvət
etməsinə baxmayaraq heç vaxt
onlara gəlmədiyinə görə incisə
də,incikliyi uzun sürmürdü.Doğma
oğlu qədər sevdiyi Ceyhunun
səsini eşitmək də elə ona bəs
edirdi.
İlahə də rayonun ən tanınmış,
savadlı həkimlərindən biri idi.
Gəldikləri səkkiz il müddətində,
adı-sanı ətraf rayonlara belə
yayılmışdı. Mərkəzə özəl
xəstəxanalara dəvət etsələr də
etiraz edib, iş yerini dəyişmirdi.
İndi Mahmud kişinin yalnız bir
dərdi vardı. O da qızının bütün
elçilərə etiraz edib, ailə
qurmaması idi. Hər dəfə bu
barədə söhbət düşəndə qız daş
atıb başını tuturdu. Qonşuda
yaşayan Elmanın ona biganə
olmadığı hiss olunurdu. Yoldaşı
uşağı dünyaya gətirərkən vəfat
emişdi. Atrıq 4 yaşı olan balaca
oğlan hər İlahə işdən gələndə
qarşısına qaçır, boyuna sarılırdı.
İlahə də bu uşağa çox
bağlanmışdı. Hər dəfə uşağa
cürbəcür hədiyyələr alıb onu
sevindirirdi. Elman cürət edib hələ
İlahəyə bir söz deməmişdi. Çünki,
dəfələrlə digər elçilərin əliboş
dala qayıtmasına o da şahid
olmuşdu. Qorxurdu ona da etiraz
edər. Ancaq çox arzulayırdı ki,
İlahə ilə ailə qursun. Hələ balaca
oğlu...İlahəyə elə