soruşa-soruşa
taparam mən.
Ayxan qapını açıb, çölə çıxarkən
kinayə ilə dedi:
- Sizin kənddəki bulaqdı bu,
soruşa-soruşa tapasan? Gəl, düş
qabağa.
Xədicə məsum bir ifadə ilə:
- Mən qabaqda olsam, yolu necə
biləcəm?
Ayxan əli ilə başını tutub,
əsəbiliklə dedi.
- yaxşı, arxamca gəl.
Yol boyunca qabaq da gedən
Ayxan dodaq altı deyinirdi. Hər
kəsin romantik biri kimi tanıdığı o,
bu qızın səfehlikləri qarşısında
ancaq əsəbləşirdi. Nə vaxt özünü
nəzakətli biri kimi aparmaq istəsə,
o qız onun içindəki kobud oğlanı
oyadırdı. Bu düşüncələrlə
boğularkən, birdən arxadan gələn
səslərin fərqinə vardı. Geriyə
çevrildik də Xədicənin idmançı
olduğu hiss olunan bir oğlanla
danışdığını gördü. “gəldiyi ilk
gündən, sürətə bax” – deyə
düşünüb getmək istəyirdi ki,
eşitdiyi sözlər onu onlara
yaxınlaşmağa məcbur etdi.
Oğlan:
- Gözəl qız, nömrəni mənə verə
bilərsən?
Xədicə məsumluqla:
- Ehtiyacın var?
Oğlan bic-bic gülümsəyib dedi:
- Həm də necə.
Xədicə gülümsəyib, çantasını açdı.
Köhnə model telefonun çıxarıb,
arxa qabağın açmağa çalışdı. Bunu
görən oğlan:
- Gözəl qız, neynirsən?
Xədicə artıq sim kartı çıxarmağa
çalışaraq, başını qaldırmadan:
- Nömrəni çıxarmağa çalışıram.
Oğlan gülərək:
- O məna da yox ee, nömrənin
rəqəmlərini balam- deyib, əlini
qaldırıb Xədicənin yanağına
uzadırdıki, bir əl qolundan tutdu.
Ayxan qəzəblə:
- Onu verə bilməyəcək.
Getməliyik.
Oğlan kobudluqla qolunu çəkib,
Ayxana qəzəblə baxaraq dedi:
- Sən kimsən ee?
Ayxan nə isə demək istəyirdiki,
Xədicə onu qabaqlayıb boynunu
qucaqlayaraq:
- O mənim anamın əmisi oğlunun
qızının oğludu.
Ayxan əsəbiliklə:
- Qısaca Ayxan.
Oğlan:
- Hər kimsən! Nə cəsarətlə mənim
işimə qarışırsan hə?! Ölümün
çatıb?!
- Nə xoruzlanırsan üstümə?!
Qarışaramda!
Oğlan:
- İndi göstərərəm sənə! –deyib əli
ilə azca kənarda duran dostlarını
çağırdı.
Ayxanın cəsarəti ona tərəf gələn 5
idmançı oğlanı gördükdə qırıldı.
(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Heç
birininə necə qalıb