b gələcəyini
bilməzkən, artıq 6 nəfər
olmuşdular. Yanında duran
Xədicəyə baxıb, pıçıldadı:
- Həyatında heç qaçdı-qovdu
oynamısan?
Xədicə “hə” mənasında başını
yelləyincə, davam etdi:
- Onda bunlarla oynayaq, indi
bütün gücümüzlə qaçacağıq. Onlar
bizi tutsalar, səni də, məni də... nə
isə, getdik!- deyib Xədicənin
əlindən tutub qaçmağa başladı.
Artıq universitetin qabağına
çatmışdılar. Ayxan təngnəfəs halda:
- Axı sən niyə o oğlanla
danışırdın?
- Məni çağırdı.
- Adını?
- Yox, gözəl qız deyə.
Ayxan əsəbiliklə:
- Və sən buna görə onunla
danışdın?
Xədicə gözlərini ona dikib:
- Mən gözəl deyiləm ki?
Ayxan üzünü çevirib, vecsizcəsinə:
- Deyəsən, biraz.
Birdən Xədicə Ayxanı qucaqlayıb,
dedi:
- Çox sağ ol mənə kömək etdiyin
üçün.
Ayxan gülümsəyərək:
- Dəyməz. Sən də. bir də hər
adamla danışma.
Onda ayrılan Xədicə:
- Əlbətdə. Az qala nömrəm əldən
gedirdi.
Ayxan saçını qarışdırıb, bezgin bir
şəkildə:
- Hə ee, əsas olan “nömrəndi”-
deyib gülümsədi.
Artıq universitetin qapısından içəri
girən Xədicə, birdən çevrikib ciddi
halda:
- Yemək ləzzətli olsun ha- deyib
içəri keçdi.
Ayxan isə, yumruğunu qəzəblə
sıxıb:
- Sənin də, yeməyinin də.......
Ayxanın