HeKaYeLer
Muqeddes virgin
2 bolum
Ayxanın mənalı baxışlarına qarşılıq
olaraq, Xədicə ayağa qalxıb ona
yaxınlaşdı. Xüsusi mehribanlıqla
gülümsəyərək:
- Qorxursan hə?
Ayxan təəccüblə:
- Əslində sənin qorxman lazım idi.
- Çəkinmə. Anam mənə şəhər
uşaqlarının bir az qorxaq olduğun
demişdi. Yəqin babasız ilk günündü
hə? İstəyirsən burda yat, sənə
nağıl danışaram. Lap istəsən lay-lay
da deyərəm.
Ayxan geriyə çəkilərək:
- Ehtiyac yoxdu. Sağ ol, ALLAH
şəfa versin- deyib, cəld otaqdan
çıxaraq qapını örtdü. Əli ilə başını
tutub, “onsuz da normal qız
olsaydı, bir oğlanla 1 ay tək
qalmağa razı olmazdı.
Anlamalıydım” –deyə düşünüb
otağına getdi...
SƏHƏR:
Ayxan səhər yuxulu hal da , qonaq
otağına keçdikdə təəccübləndi.
Masada səhər yeməyinin hazır
olduğunu gördü. Gülümsəyərək:
- Yox, bu qızda da nəsə varmış-
deyə pıçıldayıb, stul çəkib əyləşdi.
Bu an Xədicə əlində çay fincanı,
mətbəxdən çıxıb masaya
yaxınlaşdı.
Ayxan:
- Sabahın xeyir. Səhər-səhər niyə
belə əziyyət çəkmisən? Özüdə hər
şeydən belə az qoymusan- deyib
həqiqətən də hər şeyin bir adam
üçün olduğu masaya göz gəzdirdi.
- Əslində mən bayaqdan sənin
oyanıb səhər yeməyi hazırlamağını
gözləyirdim. Amma sən
oyanmayınca, mən də özüm durub
hazırlamalı oldum. Özümə.
Xədicə son sözünü söylərkən,
Ayxan əlini uzatdığı pendir
boşqabından çəkdi. Dodağını
qəzəblə çeynəyib, ona
gülümsəyərək baxan Xədicəyə,
qorxunc bir gülümsəmə ilə qarşılıq
verdi.( müəllif: Cəmilə Məmmədli)
Səhər yeməyi boyunca Ayxan
iştahla yeməyini yeyən Xədicəyə
baxdı sadəcə. Onun baxışlarında
heç də yaxşı sözlər düşünmədiyi
hiss olunurdu...
Sonunda yeməyini bitirən Xədicə
ayağa qalxıb:
- Mən artıq gedim universitetə. Da
günorta yeməyi mən gələnə hazır
olar hə? – deyib, qapıya tərəf
getdi.
Ayxan yumruğunu sıxaraq, “mən
sənə göstərəcəm yeməyi. Axmaq
qız, sənin arvadınam mən...” –
deyə düşünüb, ayağa qalxaraq dedi:
- Dayan səni ötürüm. Harada
olduğun bilirsən guya.
- Narahat olma,