masanı
göstərdi.
Xədicə onun yanından vecsizcə
keçib masaya yaxınlaşarkən, Ayxan
onun arxasından sanki boğmağa
hazırlaşırmış kimi hərəkətlə edirdi.
Yemək boyunca Xədicə Ayxanın
jestlərinə eyni vəziyyətdə qarşılıq
verirdi. Nə stulu çəkmək, nə
suyunu tökmək, nə də Ayxanın
məşhur zarafatları bir işə
yaramırdı.(müəllif: Cəmilə
Məmmədli) Xədicənin bu
soyuqluğu Ayxanı dəli etsə də,
üzündəki süni gülümsəmə bir an
bilə getmirdi. Sonunda yeməyin
bitdiyini görən Ayxan dedi:
- Yemək necə idi?
Xədicə heç başını qaldırmadan:
- Duzu azdı, yemək tam bişməyib
və əti qovuranda yandırmısan.
O yeməyi bişirə bilmək üçün
çəkdiyi əziyyətlər ağlına gələndə,
Xədicənin sözlərinə daha da
əsəbiləşən Ayxan güclə özünü
cilovlayıb dedi:
- Hə, mən bir oğlanam axı, nə
başım çıxır yemək bişirməkdən?
Bu qadınların işidi.
Bayaqdan bəri ilk dəfə başını
qaldıran Xədicə, gözlərini Ayxana
dikib dedi:
- Bu qadınların işi deyil.
Ayxan kinayə ilə gülümsəyib:
- Bəs kimin işidi? Heç arvadına
yemək bişirən kişi görmüsən?
- Bu qadınların işi deyil. Nənəm
deyərdi ki, qadınlar o qədər
utancaq yaradılmışlar ki, əsla
sevgilərini dilə gətirə
bilməzlərmiş. Amma yenə də
sevdiklərini xoşbəxt etmək
istəyirlərmiş. Bir insan gözəl bir
yemək yeyəndə üzündə yaranan o
gülümsəməni hamı bilir. Buna görə
qadınlar öz ərlərinə yemək
bişirərlər. Məcbur olduqları üçün
yox, sevdiklərinin üzündəki o
gülümsəməni görmək üçün. Yəqin
sən yeməyi bu niyyətlə
bişirməmisən, ona görə belə dadsız
olub.
Ayxan qəzəblə yumruğunu sıxıb,
kinayə ilə:
- Sənin nənən belə düşünürsə,
deməli yaşayan möcüzə imiş.
Mənim anam yeməyi hər zaman
tələsik bişirərdi, axı sevgilisi ilə
görüşə gecikə bilərdi. Bağışla,
yəqin mən heç vaxt sənin dediyin
kimi bir yemək bişirə bilməyəcəm,
çünki eləsin heç yeməmişəm.
Mənim vaxtım bitir, işə
qayıtmalıyam – deyib, sərt bir
hərəkətlə ayağa qalxıb stulu
itələdi. Xədicənin üzünə belə
baxmadan otaqdan çıxdı.
Xədicə istəmədən də olsa Ayxanın
yarasına