a toxunmuşdu. Görünür bir-
birləri haqqında bilmədikləri hələ
çox şey vardı...
Ayxan o gün olduqca gec gəlmişdi
evə və onu qonaq otağında
gözləyən Xədicənin üzünə belə
baxmadan öz otağına keçmişdi.
Səhər də dəyişən bir şey yox idi.
İkisi də təkcə özünə hazırladığı
səhər yeməyini bitirib, evdən
çıxdılar. Lakin...
Ayxan qarşısındakı oğlanlara
diqqətlə baxıb, saçlarını qarışdıdı.
Xədicə isə:
- Bunlar dünənki oğlanlar deyil?
Bura niyə gəliblərki?- deyə
soruşub, saf-saf Ayxana baxdı.
Ayxan isə yazıq bir ifadə ilə:
- Mənə salam verməyə gəliblər.
Necə yəni niyə? Məni çiləyəcəklər
burda. Sən get dərsinə.
- Bəlkə getməyim? Özün həll edə
biləsən?
Ayxan özündən əmin bir ifadə ilə:
- Əlbət də. Sən get – deyib, Xədicə
gedəndəndən sonra oğlanlara
yaxınlaşıb, qaşlarını çataraq, ciddi
bir şəkildə dedi:
- Üzümə vurmayın....
AXŞAM:
Ayxan yerinin içində oturub
ufuldamaqla məşğul idi. Məntiqi
olaraq 6 idmançının qarşısında heç
bir şansı yox idi. Yəni bərk
döyülmüşdü. Amma bu halı ilə
belə işə getmişdi və hələ indi
gəlmişdi. Bu an qapı doyuldu və
“girin” sözünü eşidən Xədicə
əlindəki kiçik qutu ilə içəri keçdi.
Ayxanın ona düşməni kimi
baxmasını vecinə almadan,
çarpayının kənarına əyləşdi. Kiçik
qutunun qapağını açıb, oradan 1-2
dərman çıxardı. Ayxanın üzünə
baxıb, əmrvari tonda dedi:
- Köynəyini çıxar.
Bayaqdan Xədicəyə öldürəcəkmiş
kimi baxan Ayxan, eşitdiyi
cümlədən dəhşətə gəlib,
kəkələyərək dedi:
- N-nə? Indi? Burda?
Xədicə ciddiyyətini pozmadan:
- Əlbət də indi. Köynəyinin
üstündən necə dərman vurum?
Xədicənin nə demək istədiyini hələ
indi anlayan Ayxan, bayaqkından
daha düşməncəsinə bir ifadə ilə
ona baxıb dedi;
- Lazım deyil. Vicdanının
mərhəmətinə ehtiyacım yoxdur.
- Hamısı öz səfehliyin ucbatından
oldu. Oğlan mənim nömrəmi
istəyirdi, sən niyə qarışırdın ki?
Səninkin istəsəydi mən heç
qarışmazdım.
Ayxan qəzəblə yumruğunu sıxıb:
- Mənimkin istəsəydi gedib özümü
öldürməliydim onsuzda. Səni...-
sözünü bitirməsə