, asılqandan asdığı
gödəkcəsini geyindi. Elmara baxıb,
kinayə ilə:
- Bürclərə inanmaq axmaqlara
görədi. O səfehin belə biri olması
imkansızdı.
- Bəs sən hara gedirsən?
Ayxan gülümsəyərək saçlarını
qarışdırıb:
- Müqəddəs “virgin”imi görməyə...
Ayxan universitetin qapısından
içəri keçib ətrafa baxmağa başladı.
(müəllif: Cəmilə Məmmədli)
Dərslər bitdiyindən geniş həyətdə
100-dən çox tələbə var idi. Nə
edəcəyini bilmədən saçlarını
qarışdırıb, gözləri ilə Xədicəni
axtardı. Birdən bir qızın baxışlarını
ona dikdiyini hiss etdi. Özündən
əmin bir təbəssümlə ona
yaxınlaşdı. Azca sarışın olan bu
gözəl qız, ilk baxışda diqqətini
çəkən Ayxanın ona yaxınlaşdığını
görüb, süni utancaqlıqla başını
əydi. Ayxan ona yaxınlaşaraq dedi:
- Salam siz burda oxuyursuz?
- Bəli, siz də?
- Yox, mən birini tapmağa
gəlmişəm. Bu arada mənim adım
Ayxandı.
- Mənim də...
Ayxan artıq qızı eşitmirdi. Çünki
bütün diqqəti bir az aralıda bir
oğlanla söhbət edən Xədicənin
üzərində toplanmışdı. Oğlanın
duruşundan o qədər də yaxşı biri
olmadığı hiss olunurdu. Xədicə isə
yenə məsum halı ilə dayanmışdı və
Ayxanı qorxudan da bu idi.
Qarşısındakı qızı yüngülcə itələyib,
onlara yaxınlaşdıqda isə,
qorxularının boşuna olmadığını
anladı:
Oğlan:
- Deməli gəlirsən bu bazar evimə?
- Qonaq çağırırsan?
Oğlan bir an Xədicənin üzünə
təəccübə baxsa da, sonra bic-bic
gülüb:
- Əgər sən belə demək
istəyirsənsə, elə olsun – deyib,
Xədicənin əlindən tutmaq istəyirdi
ki, bir əl qolundan tutdu.
Ayxan:
- İncimə, o gələ bilməyəcək. Birdə
ondan soruşmasan daha yaxşı olar,
yoxsa mən səni evimə çağırıb
“qonaqlıq” verərəm.
Oğlan nə isə demək istəsə də,
ondan böyük olan Ayxanın qorxunc
baxışlarını görüb, heç nə demədən
getdi.
Birdən Ayxan Xədicənin qolundan
tutub əsəbiliklə:
- Sən axmaqsan? O oğlanın evinə
gedəcəkdin?
Xədicə məsum bir ifadə ilə:
- Qonaq çağırdı axı.
- Nə olsunki? Səni alana yazığım
gəlir. Gərək səni evə zəncirləsin
ki, başqa yerlərə