buraxıb gedib. Onu qucağıma alanda cəmi 6 aylıq körpə idi. Ağlı kəsəndən hey anasından danışır. Onun hər gecə onun yanına gəldiyini deyir, onu öpüb qucaqladığını deyir. Anasından danışır uşaqlara. Bir gün seçib özünə, anasının ad günü, hər il ona hədiyyə hazırlayır, hamısını da kiçik qutusunda saxlayır... Anası isə o vaxtan bu yana bir dəfə də olsun axtarmayıb. Nə deyəsən belə anaya...
Söz tapmırdım deməyə. Tərbiyəçi danışırdı, mənim xəyallarım isə çox uzağa gedirdi, anasının yanına. Hardasan? Onu niyə atmısan bura? Niyə arzularını yarım qoymusan? Niyə gözlərini yolda qoymusan? Hər gecə səni gözləyir, özündən xəyallar qurur, saçının rəngini, dərini, isti qucağını, ona nağıl oxumağını. Nəvaxtsa gələcəksən? Dayana biləcəksən övladının qarşısında? Illərdir ürəyində yığılan suallarına cavab verə biləcəksən? Gəl sadəcə gəl. Sənə tanımadığı anasına hədiyyəsi var,