İçəri girəndən gözüm o uşağa toxundu. Hamı qaynıyıb qarışırdı. Kimi yelləncəkdə, kimi skamyalarda, o isə qapının yanında dayanıb giclincə gələn qızların üzünə baxırdı bir-bir. Sanki kimisə axtarırdı. Tanış üz, tanış baxış... marağımı çəkdi. O saf gözlərdə bilirdim çox həsrət var. Biz anamızın isti qucağında yatanda o uşaq evinin soyuq çarpayısında yatırdı. Biz yıxılanda əlimizdən anamız tutanda onun əlindən hamının ana çağırdığı tərbiyəçilər tuturdu. Bizim bir yerimiz yaralananda “ay ana” çığıranda, onun adı çəkməyə biriləri yox idi. Amma ordakı uşaqlar eyni hissləri paylaşırdı. Amma onlardan heç biri onun kimi diqqətlə üzümüzə baxmırdı. Sanki onlar barışmışdı həyatları ilə. Amma o...
Gün boyu danışmadı, nə süfrə arxasında,nə rəqs eliyəndə, nə şeir söyləyəndə. Nə qədər çalışdımsa o uşağa yaxınlaşa bilmədim. Yaxınlaşanda baxışlarını qaçırdır, əlini tutanda əlini çəkib uzaqlaşırdı. Nəhayət hədiyyələri paylayıb sağollaşacaqdıq uşaqlarla. Yenə də fikrim o uşaqda idi. Qızlara hədiyyə paylayanda birdən həyətin o başından sürətlə mənə doğru gəlirdi. Gözləri danışırdı, mənə çatmamış danışırdı gözləri, tələsirdi nəsə deməyə amma nə. Bayaqdan susan, danışmaq istəməyən uşağı nədir mənə tərəf gətirən. Bütün qızlara hədiyyə payladıq. O isə kənarda gözləyirdi. Hədiyyələr paylanandan sonra hədiyyə torbasına baxdı, torbda 2 saç rezini qalmışdı birdə qolbaq. Utana-utana mənə yaxınlaşdı, qulağıma pıçıldıyla dedi:
- Xala, onları mən götürə bilərəm?
Çaşdım qaldım. Heçnə deyə bilmədim, axı bu qızlara aid hədiyyə idi. Ardıyca:
- Anama aparacam bunları, sabah onun ad günüdür, hədiyyəm yoxdur.
- Ananın adı nədi?
- Bilmirəm... – deyib baxışlarını yerə dikdi.
Heç nə deyə bilmədim. Boğazım qəhərləndi. Son iki hədiyyəni ona uzatdım, aldı və dilinin ucunda “çox sağ ol” deyib qaçdı. Dondum qaldım yerimdə, o adınıı bilməyən anasına hədiyyə aparacaqdı.
Sonradan tərbiyəçiyə yaxınlaşdım. O uşaq haqqında maraqlandım. Anası haqqında soruşdum.
- Onun anası lap körpə olanda onu bizim qapıya