Olanları anlamağa çalışarkən,
ana-bala çoxdan içəri keçmişdilər
belə. Ayxan qapının ağzında
dayanıb, əli ilə başını tutaraq “
anası da balası kimidirsə öldüm
mən.”- deyə fikirləşib içəri girdi.
2 SAAT SONRA:
Artıq bayaqdan söhbət
etdiklərindən, hər şey anlaşılmışdı.
(müəllif: Cəmilə Məmmədli)
Xədicənin anası Məlahət xanım,
həsrətinə dözməyib qızını ziyarətə
gəlmişdi. O gəldiyi vaxt Ayxan
Xədicəni gətirməyə getdiyindən
rastlaşmamışlardı. Lakin əsas
məsələ, son zamanlarda ağlı
başında olmayan Ayxanın qapını
açıq qoyub getməsi idi. Bunun
sayəsində Məlahət xanım içəri girə
bilmişdi. Və bir az əvvəl onların
qışqırıqların eşidib, çölə çıxdıqda
təbii olaraq hər şeyi yanlış anlayıb,
Ayxana hücum etmişdi.
Məlahət xanım təkrar üzr
istədikdə. Ayxan hələ də ağrıyan
boynunu əli ilə tutub,
gülümsəyərək dedi:
- Eybi yox xala. Elə-belə şeydi bu.
Amma görəsən o çantanızın içində
nə var idi elə?
Məlahət xanım yüngülcə
gülümsündü. Birdən pəncərədən
çölə baxıb, qayğılı bir şəkildə
soruşdu:
- a bala. Hava yaman qaraldı. Sənin
evin uzaq da deyilki?
Ayxan əvvəl təəccüblənsə də,
sonra gülümsəyərək:
- Xala elə mən burda yaşa...
- Ayxan gəl mənə dərin
boşqabların yerini göstər da- deyə
qışqıraraq onun sözünü kəsən
Xədicə, qolundan tutub mətbəxə
çəkdi.
Ayxan onu təlaşla mətbəxə gətirən
Xədicəyə sual dolu baxışlarla baxıb
dedi:
- Nə olub?
Xədicə pıçıltı ilə:
- Anam sənin bu evdə yaşadığını
bilmir.
- Niyə?
Xədicə saf bir ifadə ilə:
- Onlara Asim babanın 1 ay burda
olmayacağını deyəndə dəliyə
döndülər. Ancaq sənin də
olmayacağını deyəndə sakitləşdilər.
Bilmirəm niyə.
Ayxan kinayəli bir ifadə ilə:
- görəsən niyə qızlarının 1 ay
oğlanla qalmasına razı deyilmişlər.
Xədicə ciddi şəkildə:
- Valla bilmirəm.
Ayxan əli ilə başını tutub, pıçıldadı:
- Deməli bu genetik deyil. Bu
anormallıq ancaq onda var- sonra
Xədicəyə baxaraq davam etdi:
- Bəs indi mən harda qalacam?
Xədicə məsum bir ifadə ilə:
- Bilmirəm. Sən bir yer taparsan
da