a hə?
Ayxan Xədicənin bu baxışlarına
dözməyib, gülümsəyərək:
- Taparam – dedi.
Məlahət xanımla sağollaşdıqdan
sonra, gödəkcəsini götürüb evdən
çıxdı.
2 SAAT SONRA:
Pijamalarını geyinmiş Xədicə,
pərdəni çəkib otağı havalandırmaq
üçün pəncərələri açanda bir
öksürək səsi eşidib cəld çölə baxdı.
Ayxan dizlərin qucaqlayaraq,
pəncərənin dibində oturmuşdu.
Xədicə təəccüblə:
- Sənin nə işin var burda?
- Elmar bu gün evdə
olmayacaqmış, o biri uşaqlarda çox
uzaqda yaşayırlar. Bir gecə burda
qalsam heç nə olmaz.
Xədicə vecsizcə çiynini çəkib,
pəncərəni örtmək istəsə də,
Ayxanın yenə öskürdüyünü eşidib
əlini saxladı. Bir az düşündükdən
sonra, astaca dedi:
- İstəyirsənsə, bu gün mənim
otağımda qal.
Heç Xədicə sözünü bitirməmiş,
cəld ayağa qalxan Ayxan gözlərini
ona dikib təəccüblə dedi:
- Nə?! Sənin otağında?
- Hə..
- Səninlə bərabər?
- Hə..
Ayxan Xədicənin üz ifadəsindən
ciddi olduğunu anladıqdan sonra,
çiynini pəncərəyə söykəyib bilmiş
bir ifadə ilə Xədicəyə baxdı. əlini
uzadıb, saçının ucundan tutaraq, bic
bir gülümsəmə ilə dedi:
- Əminsən? Burda bir çarpayı var,
mən harda yatacam?
- Şkafda
Xədicənin vecsizcə dediyi söz
sayəsində, yenə şoka girən Ayxan,
güclə özünü toplayıb dedi:
- Niyə?
- Çünki mən uşaqlıqdan anamla
yatıram və bu gündə elə olacaq. Bu
otaqda anamın səni görməyəcəyi
tək yer şkafdı.
Ayxan Xədicəyə öldürəcəkmiş
kimi baxıb:
- Bunu bayaqdan de. Gedib öz
otağımda yatımda. Da niyə
xəyallarımla oynayırsan.
- Nə xəyalların?
Pəncərənin kənarını qəzəblə sıxıb:
- Heç..- deyən Ayxan, başını
kədərlə aşağı saldı.
Birdən Xədicə qollarını boynuna
dolayıb, onu qucaqladı. Ayxan nə
baş verdiyini anlamağa macal
tapmamış, qulağına:
- Mənə görə əziyyət çəkdiyin üçün
bağışla- deyə pıçıldayıb, yanağına
bir öpüş qondurdu.
Ayxan nə edəcəyini bilmədən,
qeyri-iradi Xədicəni qucaqladı. Nə
isə demək istəsə də, alınmırdı.
Sonunda anı yaşamağa qərar verib,
gözlərini yumub gülümsəyərək,
Xədicəni daha da özünə sıxdı.