yerdə
dayanıb, öz-özünə pıçıldayırdı:
- Axı mən... sən bilmirsən...
Səhər yaxın güclə yuxuya gedən
Xədicə, bir tıqqıltı səsinə oyandı.
Yarı-yuxulu halda yerində dikəlib,
səsin haradan gəldiyini anlamağa
çalışdı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli)
Ayağa qalxıb, pəncərəyə yaxınlaşıb
pərdəni araladı. Yarı yuxulu halda,
pəncərəni açdıqda bir buket
qızılgülü qarşısında görüb
təəccübləndi. Ayxan əlindəki
buketi qarşısında tutub,
gülümsəyərək ona baxırdı.
- Pəncərəmi döyən sən idin?
- Hə.
- Niyə qapı dura-dura otağıma
pəncərədən girməyə çalışırsan.
Ayxan əli ilə saçlarını qarışdırıb:
- Bunun daha romantik olacağını
düşündüm.
Xədicə vecsiz gözlərlə ona baxıb,
pəncərəni örtmək istəyirdi ki,
Ayxan onun əlindən tutub gülləri
uzadaraq:
- bu sənin üçündü.
Xədicə buketi alıb təəccüblə ona
baxarkən, Ayxan gülümsəyərək:
- Ətrinə bir bax.
Xədicə gülləri sinəsinə sıxıb,
qoxladı. Yüngülcə gülümsünərək
Ayxana baxdı.
Ayxan özündən əmin bir ifadə ilə
cibindəki kiçik qutunu çıxarıb ona
uzatdı. Xədicə maraqla qutunu
açanda, Ayxan açıqlayırdı:
- Əslində səhər tezdən bunları
tapmaq çətin oldu. Bir azını gül
satan dükanda aldım, qalanını
parkda...
Ayxan Xədicənin üzündəki ifadəni
görüb, susdu. Qutudakı xırda
çiçəklərə baxan Xədicənin gözləri
elə sevinclə parıldayırdı ki. O
üzündə mükəmməl bir gülümsəmə
ilə Ayxana baxanda, Ayxan başını
aşağı salıb pıçıldadı:
- Sən belə gülümsərkən mən necə
dözəcəm? – deyib, kədərli bir üz
ifadəsi ilə davam etdi:
- Sən bu sürətlə sevgini
öyrənməyə davam etsən, mənim
səni öpməyimə icazə verənəcən
100% 65 yaşıma çatmış olacam.
Xədicə heç nə anlamamış bir ifadə
ilə:
- Nə??- deyərkən, Ayxan küskün
uşaqlar kimi:
- Sən anlama hələ.- deyib, çevrilib
getdi.
Xədicə isə əlindəki qutuya baxıb
kədərlə başını əymişdi....
Peşmanlıq... etdiyimiz şeylərə
peşman oluruq... etmədiklərimizə
peşman oluruq...atdığımız hər
addım, dediyimiz hər söz,
keçmişimiz və gələcəyimiz
peşmanlıqlarla doludur. Bir də
qorxu var... biz