Oxuduğu hər bir hekayənin sonu hüzünlü bitirdi. Amma o söz vermişdi öz hekayəsinin sonu hüzünlü bitməyəcəkdi.
Günləri çox mənalı, maraqlı keçirdi. Çünki ətrafında onu sevən dostları, yaxınları və ailəsi var idi. Bunlara görə idi bəlkə də sevgiyə heç vaxt ehtiyacı olmamışdı. Bu günə qədər çox oğlandan xoşu gəlmişdi, amma heç kimə inanmamışdı, heç kimi sevməmişdi. Bunun belə davam edəcəyini düşünürdü həmişə. Bu günə qədər onunla ciddi maraqlanan da olmamışdı.
Günlər beləcə ötürdü. Vaxt gəlmişdi artıq institutu bitirib, həkim işləyəcəkdi. Onun təyinatını şəhər xəstəxanalarında birinə vermişdilər. Gülnarə çox ağıllı, savadlı, qəşəng və həddindən artıq sakit qız idi. O psixiatr işləyəcəkdi. O həmişə fikirləşirdi ki, çox çətin bir peşəni seçib. Pasientlərlə işləmək çox çətin olacaq. Amma bununla belə o oz işini çox sevirdi.
İlk iş günü idi. Onun yanına bir oğlan gətimişdilər. Gülnarə ilk öncə onun qəribə hərəkətlərindən çəkinmişdi, amma sonra özünü toplayıb bütün fikrini Ömərə cəmləmişdi. Gulnarenin ilk baxisda Omerden xosu gelmisdi. Onun gözlərindəki hüzün Gülnarəyə sonu hüzünlə bitən hekayələri xatırladırdı. Gülnarə içində fikirləşirdi ki, Ömərin qəlbindəki hüznü yox etməlidir. O özü də bilmədən artıq hekayəsini yazmağa başlamışdı.
Ömər çox savadlı, tərbiyəli, ailəcanlı və ailəsinə bağlı bir oğlan idi. O magistratura imtahanında bir qızla tanış olmuşdu. Bu günə qədər onun heç bir qızdan bu qədər xoşu gəlməmişdi. Bir qədər cəhd etdikdən sonra istədiyinə nail olmuşdu. 1 il tanışlıqdan sonra, Ömər artıq bu münasibəti ciddiləsdirmək istəyirdi. Ona görə də sevgilisi ilə görüşə tələsirdi. Görüş yerinə atdığı anda gördüyü mənzərə onu bax indiki vəziyyətinə gətirmişdi. Sevgilisi qanlar içində idi. Onu maşın vurmuşdu. Ömər nə qədər çalışsa da artıq gec idi. Cəmiləni heç kim qurtara bilməzdi.

İndi Ömərin yeganə ümidi Gülnarə idi. Gülnarə Öməri dinlədikcə göz yaşlarını saxlaya bilmirdi. O çox sevgi hekayələri oxumuşdu, hətta canlı şahidi belə olmuşdu. Amma heç vaxt bu cür