Qocalar evinin sükutunu gülüş və ağlama səsləri hələ də pozmaqda idi. Bu səslər içərisidə bir səs ona daha tanış gəlirdi – aşpaz Kübranın səsi.
Aşpaz Kübra buranın sakinlərindən idi. Amma işsiz-gücsüz dayana bilmədiyindən müdirdən xahiş edib burada aşpaz işləyirdi. Dərviş bura gələndə ilk dəfə aşpaz Kübrayla danışmışdı. Buna danışmaq demək olardısa.

Dərvişin bura gəlməsindən bir ay keçsə də o, hələ heç kimlə bir kəlmə kəsməmişdi. Rüstəm müəllim də onun bu vəziyyətini görüb ona “dərviş” ləqəbi verdi. Qocalar soruşanda da deyərdi ki, - “dərvişlər günlərlə bəzən də aylarla özlərinə qapılıb heç kəslə danışmazlar yalnız nə barədəsə düşünüb, dualar edərlər. bizim yeni sakinimiz də hərəkətləriylə onlara bənzəyir”.
Amma hələ ki, heç kim ona cürət edib “dərviş” deməmişdi. Ta Dərviş günorta yeməyində əlində məcməyi yemək verilən pəncərənin önündə dayanıb Kübraya sakitcə baxana qədər. Kübrada bu fürsəti əldən verməyib ona ilişməyə başlamışdı:

- Hansı yeməkdən istəyirsiniz?
- ...
- Niyə susursunuz?
- ...
- Cavab verində.
- ...
- A yoxsa hələ təkcənəliyiniz bitməyib Dərviş bəy? Ha...ha...ha...
Yeməkxanadakı bütün qocalar ona qoşulub ağızlarındakı salma dişlərini taqqılda taqqılda da gülmüşdülər. Ən çox gülən isə Rüstəm müəllim olmuşdu. Axı bu ləqəbi ona Rüstəm müəllim “yapışdırmışdı”. Dərviş isə öz görkəmini pozmadan məcməyisini də götürüb boş masalardan birində oturdu.

…Səhər yeməyindən sonra hamı bir nəfər kimi köməkləşib Qocalar evinin yeməkxanasını bəzəmişdilər. Bu gün onlara ölkənin ən populyar müğənniləri gələcəkdi. Elə qocalarda qadınlı kişili yeməkxana kimi yamanca bəzənmiş, qonaqları qarşılamağa hazırlaşırdılar. Hətta müdirə belə tapşırmışdılar ki, müğənnilərə desin ki, qəmli, lirik mahnılar oxumasınlar. Qocaların könlünə oynamaq düşmüşdü. Ancaq hər kəsdən fərqlənən, yeməkxananın bəzədilməsində iştirak etməyən. heç özüdə bəzənməyəm biri vardı – Dərviş.

Müğənnilər biri-birinin arxasınca səhnəyə çıxıb öz oynaq mahnıları ilə qocaları feyziyab