b edirdilər. Buranın Qocalar evi olduğunu bilməyən birisi qıraqdan baxsaydı, buradakıların başlarına ağappaq taxma saç, ağ rəngli saqqal qoyan dəcəl uşaqlar olduğunu düşünərdi – Dərvişdən başqa. Onların hərəkətləri insanı belə düşünməyə vadar edirdi. Mini konsertin sonunda müdir çıxış edərək, gələn qonaqlara təşəkkürünü bildirəndən sonra bir-bir masalara yaxınlaşıb əvvəldən özünün gözaltı etdiyi qocalara mikrofonu yaxınlaşdırıb, onlarında görüş haqqında təəssüratını öyrənirdi.

Birdən-birə hansısa qüvvə onu hamıdan qıraqda əllərini sinəsində birləşdirib oturmuş saqqalıyla saçının uzunluğu eyni olan, beli bükük, üzünün rəngi ilə masanın ağ örtüsü seçilməyən Dərvişə sarı çəkib apardı. Dərviş isə təkcənəliyə çəkilib, xəyallara dalmışdı. Onu bu xəyallardan müdirin əlini çiyninə qoyması oldu. Başını qaldırıb altdan yuxarı müdirə baxdı. Qızılda olan üst dişlərini nümayiş etdirirmiş kimi hırıldayan müdir əlindəki mikrofonu ona yaxınlaşdırıb, görüş barədə olan təəssüratlarını eşitməyə tələsirdi. Dərviş isə müğənnilər oxuyan zaman bu ahıl insanların yaşlarına görə olmayan hərəkətlərini yadına salıb, onlara qoyduğu adın deyilmə zamanının gəldiyini bilirdi. Elə oturduğu yerdəcə görkəmini pozmadan dedi:
- Qocalar evindəki