Axşam yeməyindən sonra hamı iki-üç nəfərlik otaqlarına çəkilib sabah olacaqlar barədə danışırdı. Otaqlardan gələn gülüş səsləri divarlara dəyib çiliklənirdi. Ancaq həmişə olduğu kimi bu gecədə o gülüşləri bir az sonra hönkürtülər, qarğışlar əvəz etdi. Belə də olmalıydı. Axı bura Qocalar evi idi.

Buranın sakinlərinin gözləri daima yaşlı idi. O gözləri yaşlı qoyan insanlar vardı. Gülüşləri həmişə qısa olardı. Göz yaşları barədə bunu demək olmazdı. Axşam yeməyindən sonra bəzən də əvvəl başlayan ağlamaqları səhərə qədər davam edirdi. Yorulmadan bura gəlib çıxma səbəblərini biri-birilərinə danışırdılar. Qıraqdan baxa elə gələrdi ki, onların dərdi heç zaman bitməyəcək. Lakin onların da dərdlərinin bitdiyi zaman olurdu - əllərinin içindəki ömür xətləri sona çatıb, həyatları bitəndə.

Yoldaşları öləndə buranın sakinləri ağlamırdılar. Heç üzlərində kədər mimikasıda yaranmırdı. Onlar bura gəldikləri gün üzlərində elə bir kədər mimikası yaranmışdı ki, hələ də üzlərində qalmışdı və qısa gülüşlərdə onları silə bilmirdi.

Bircə o, bu səs-küydən uzaq idi. O deyəndə ki, - Dərviş. Onu burada hamı belə çağırırdı. Bu ləqəbi isə ona Qocalar evinin ilk sakinlərindən olan Rüstəm müəllim vermişdi.
Adının sonundakı “müəllim” sözünü elə-belə demədim. O, doğrudan da müəllim işləmişdi, buraların sakini olana qədər. Dərvişə isə bu ləqəbi ona görə vermişdi ki, o, elə əsl sufi dərvişləri kimi təkcənəliyə çəkilir, heç kimlə bir kəlmə kəsmir, hər kəsin uğunaraq güldüyü söhbətlərdə isə dodaqları belə qımışmırdı. İlk vaxtlar düşünürdülər ki, hamı kimi o da əvvəllər belə olsa da, sonralar onlara qaynayıb, qarışacaq. Amma belə olmadı. Dərviş ilk gündən necə idisə, eləcədə qalmışdı.

Belə də olmalıydı. Başqa cür ola da bilməzdi. Çünki Dərvişin üzü indiyə qədər dəyişilməyən bu mimikanı o zaman almışdı ki, doğma oğlu ona dünyada valideynə deyiləcək ən iyrənc sözü demişdi və “dərviş” onun yanında heç nəydi – “dur çantanı yığ. Sabah qocalar evinə gedəcəksən, kaftar” .

Gecənin qaranlığında