a bashladim. Iki gunden sonra artig Kievda idim. Ailemin yaninda az da olsa uzum gulurdu. Papa uwagligimi yadima salib butun gunu menim bashimi gatirdi mama ile. Nataya da zeng edib gorushmushduk. Bu arada oyrenmishdim ki, Aslan oz yerlisi ile niwanlanmishdi. Onun adina cox sevinmiwdim..
Orda oldugum muddetde mene en az zeng eden oz heyat yoldashim idi. Zeng ederken de iki soz deyib sagollashirdig. Men herden az qalirdim ona yeniden aci sozler deyim , ne edim.. xasiyyetim bu idi.. ureyimde hiss etdiklerim ile dilimdeki sozler bir birine uygun gelmirdi , bu da deyesen butun heyatimi korlayacagdi..
Artig 3 hefte idi burda idim ve atamgilin medeni de olsa " sen erli gadinsan" , soz atmaglarindan anlamishdim ki men artig geri gayitmaliyam..
Burda biraz ozume gelmishdim. Subay gunlerimi yadima salib , Kamran ile barishmagimizi yadima salib , anlamishdim ki onun uchun darixmisham..
Moskvada meni Kamran garshiladi. O cantami elimden alib yanagima kichik opush gondurdu. Onun bu opushu belke de onun uchun ehemiyyet kesb etmirdi, cunki ele soyugganliligla, ele telesik bunu etdi ki, ancag menim uchun bu boyuk bir shey idi,onun dodagini hiss etmek uchun burnumun ucu goyneyirdi..
Eve catana kimi Kamran menden mamagil barede sorushurdu. Bizim danishigimizdan belli idi ki, ne geder cetindir bize hetta bu xirda sohbetleri etmek..
Men ondan isde ne var ne yox deye Sorushanda ona guzguden baxirdim. Yene de onun cawgin baxishin hiss edib ureyime xal saldim..
Evde her shey goyub getdiyim kimi idi. Aynur xalagil axwam bir stekan cay icib bizi tek goydular. Kamran yene sessiz idi. Nese narahat gorunurdu. Telefonuna baxmagi ise lap shubheli idi.. hech neye fikir vermeyib otagima kecib yorgun olduguma gore tez yuxuya getdim.
Her gun yene eyni sheyler tekrarlanirdi. Kamranin eve gec gelmekleri, o baxishlarin gizletmeyi, heyecanla telefona baxmagi, telefonu cibine gizletmeyi.. geribesi o idi ki, mene garshi olan o hirsi de harasa itmishdi sanki. Menim beynime signallar catsa