ə soruşdu: “Sən beyət etdin?” Əli (r.a) dedi: “Bəli” (Təbərsi “İxtisas” səh 50)

Muhəmməd ibn Hüseyn Əli Kəşful-Qita yazır:

“Peyğəmbər (s.a.s) bu dünyadan axirətə köçəndə Səhabələrin əksəriyyəti hesab etdi ki,Əli (r.a) ya yaşının az olmasına görə,yada Qureyşlilərin peyğəmbərlik və rəhbərliyin ancaq Haşim nəslində olmamasını istəmələrinə görə Xəlifə ola bilməz.....İnsanlar görəndə ki,birinci və ikinci Xəlifələr bütün səylərini tövhid kəlməsinin ucalmasına,ordunun hazırlanmasına,yeni torpaqların fəth olunmasına yönəldir,özlərinə heçnə götürmür və öz bildiklərini etmirlər onlara beyət edib,onları dəstəklədilər.”

(“Usulu şia və usuluxa”“Şiələrin və şiə məzhəbinin əsasları” səh 91)



Sual yaranır ki,niyə beyət bir neçə vaxt gecikdi.Bu suala İbn Əbil Hədid cavab verir:

“Sonra Əbu Bəkr qalxaraq insanlara müraciət etdi və üzr istədi və dedi: “Allah bizləri bu beyətin şərrindən qorusun.Mən insanlar arasında olacaq fitnədən qorxdum.Allaha and olsun ki,mən bunda heç vaxt israr etmədim.Mən üzərimə gücüm çatmayacaq və məndə o gücün olmadığı öhdəliyi götürdüm.Mən çox istərdim ki,insanlardan güclü olan bir nəfər mənim yerimə bu işi alsın.” Əbu Bəkr üzr istədi və mühacirlər onun üzrünü qəbul etdilər.

Əli və Zubeyr dedi: “Biz sadəcə şura zamanı bizim çağrılmamamıza görə incimişdik.Amma,biz Əbu Bəkri hamıdan daha çox bu işə layiq hesab edirik.Çünki,O Peyğəmbər (s.a.s)-in mağara yoldaşıdır və biz onu yaxşı tanıyırıq.Hələ Peyğəmbər (s.a.s) sağlığında ona müsəlmanlara camaat namazında İmam durmağı buyurmuşdu.” (“Şərh Nəhcul Bəlağa” c.1,səh 132)

İbn Əbil Hədid Abdullah ibn Əuf əl Xuzaidən rəvayyət edir: “Xalid ibn Səid ibn əl As Peyğəmbər (s.a.s)-in Yəməndəki köməkçilərindən idi.Peyğəmbər (s.a.s) vəfat etdikdə o Mədinəyə gəldi.İnsanlar artıq Əbu Bəkrə beyət etmişdilər.Xalid bir neçə gün gecikdi və beyət etmədi.Günorta vaxtı o Haşim oğullarına əynində bir köynək olan halda gələrək sual etdi: “Əgər siz razısınızsa biz də razıyıq.Yox,əgər siz razı deyilsinizsə biz də