əlindən tutub,
üzündəki böyük gülümsəmə ilə
onu universitetə aparırdı. Xədicə
isə onlara baxan insanlara göz ucu
baxıb düşünürdü: " axmaq fürsətçi!
Yaxşı, mən başa düşmürəm, sən
niyə yapışmısan əlimə? Fürsətçi!"
- Həmişə əl-ələ tutuşub gəzən
sevgililərə gülmüşəm.
Xədicə bu sözlərdən diksinib
Ayxana baxdı. Ayxan isə ona
gülümsəyərək baxıb davam etdi:
- Həmişə gülmüşəm. Amma indi
anlayıram, birini sevəndə bunu
bütün dünyanın öyrənməsini
istəyirsən. Hər kəsin sənin onunla
yanaşı getməkdən belə necə
xoşbəxt olduğunu bilmək
istəyirsən. Hər kəsin onun sadəcə
və sadəcə sənə aid olduğunu
bildirmək istəyirsən- deyib, onun
gözlərinə baxaraq, tutduğu əli
öpdü.Xədicə donub qalmışdı sanki.
Sadəcə Ayxanın gözlərinə baxa
bilirdi. " Bu oğlan... Məni
öldürəcək"-deyə düşünüb, özüdə
hiss etmədən gülüməyərək
Ayxanın əlini daha bərk sıxdı.
Birdən Ayxanın ona təəccüblə
baxmasına ayılıb:
- Felsəfə yaratmaqdansa qaç.
Gecikirəm- deyib, qaçmağa
başladı.
Ayxan onun yenə belə anı
pozmasına qəzəblənib, hələ də
əlini tutduğu üçün onunla
ayaqlaşmağa çalışırdı.
Universitetə çatdıqda Xədicə onun
əlini buraxıb tengnəfəs halda içəri
keçdi. ( müəllif: Cəmilə
Məmmədli) Ayxan heç nə
anlamayaraq getmək istəyirdi ki,
birdən onunla sağollaşmadığını
xatırlayıb, geri dönmək istədi...
Xədicə binanaya girdiyi an biri
onun boynuna sarıldı:
- Jale burax, boğuldum.
- Olmaz! Mənə olanları danışasan.
Ona etiraf etdin hər şeyi?
- Heç nə olmayıb, hələ ki, heç nə
olmayıb. Dincəl.
Jalə Xədicəni buraxıb, sınayıcı
baxışlarla onu süzdü. Gözlərini
qıyıb ona baxaraq:
- Bəs nə vaxt etiraf etməyi
düşünürsən? Getdikcə bu oyunun
səni məhv edir, başa düşmürsən?
Xədicə gözlərini yerə dikib
pıçıldadı:- Bilirəm, amma onu
itirmək istəmirəm. Ona oyun
oynadığımı bilsə əsla bağışlamaz
məni. Mən isə onu sevirəm...
Jale Xədicənin qoluna girib,
mehribanlıqla dedi:
- Hər şey yaxşı olacaq Xədiş.
Ayxan yenə masanın arxasında,
qabağındakı böyük sənəd yığınına
baxaraq