şeyi ona
açıqlamaq məqsədindən əl
çəkməmişdi. Odur ki, otağın qapısı
ağzında Ayxanın evə gəlməsini
gözləyirdi. Çölə çıxmaq istəsə də,
qorxurdu. Nə vaxt Asim baba ilə
rastlaşsa qorxunc baxışların altında
əzilirdi. Qorxusundan hər şeyi
açıqlamaq üçün belə ona yaxınlaşa
bilmirdi. Və sonunda, gözlədiyi
qapı səsini eşidib, yavaşca qapını
açaraq çölə çıxdı. Ayxanın qapının
ağzındakı asilqana gödəkcəsini
asdığını görüb, pıçıltı ilə onu
çağırdı:
- Ayxan...
Ayxan çevrilərək ondan azca
qabaqda olan Xədicəni görüb,
gülümsəyərək, yüksək səslə dedi:
- Yenə nə var Xədicə?
Xədicə cəld ona yaxınlaşıb, əli ilə
“sus” işarəsi edərək:
- Şşşş.. Asim babanı oyadacaqsan.
Ayxan kinayə ilə:
- Elə mənim də məqsədim odu da,
yoxsa kim məni səndən qoruyar.
Xədicə əsəbləşərək:
- İnsaf yəni. Mən burda günlərdir
özümü səndən qorumağa
çalışarkən, sən sanki mənəm səni
ələ keçirməyə çalışanmış kimi
davrandın. Yalançı.
Ayxan ciddi bir ifadə ilə:
- Yalançılığı səndən öyrənmişəm.
Sözlərin bitdisə, gecən xeyrə-
deyib, getmək istəyirdi ki, başını
aşağı salan Xədicə onun qolundan
tutaraq pıçıldadı:
- Bağışla, mən sənə ... mən belə
olacağını bilmirdim. Sənin sadəcə
özündən razı axmaqlardan biri
olduğunu düşünüb dərs vermək
istəmişdim. Amma tanıdıqca
gördüm ki, elə deyilsən. Mehriban
bir ürəyin var, məsum bir kənd
qızını yoldan çıxarmağa çalışan
azğın təkə olsan da.
Ayxan: “ nə? Azğın təkə nədi?”-
deyə düşünüb gülümsə də, birdən
qışqırdı:
- Baba, bu sənin əmin qızın qızı
yenə mənə ilişir!
Xədicə şoka girmiş bir vəziyyətdə
Ayxana baxarkən, arxadan gələn
xəbərdarlıq mənasındakı öskürək
səsini eşidib yerinə mıxlandı.
Ayxan qımışaraq yanından
keçərkən, o sadəcə öz-özünə
pıçıldaya bildi:
- Amma mən.. o...yox o...mən
yox..
SƏHƏR:
Xədicə kitablarını sinəsinə sıxıb,
başını aşağı salaraq yolu gedirdi.
Artıq Ayxanın onu bağışlamayacağı
nı düşünürdü.(müəllif: Cəmilə
Məmmədli) Hər şey ortaya
çıxmışkən onunla eyni evdə də
qala bilməzdi və Asim babanın