ətrafında
əyləşərkən, Xədicə də mətbəxə
keçdi. Kiçik stula oturub, öz-özünə
deyinməyə başladı:
- Mənim əziyyətlə hazırladığım
şeyləri onlar yeyirlər, mən də
burda oturub gözləyirəm ki, kişilər
nə vaxt qutaracaq, gedib qabları
yığışdırım. Belə ədalət harda var!
Artıq iki saat keçmişdi. Içəridən
gələn nəşəli səsləri duyduqca,
Xədicə daha çox əsəbləşirdi. Yenə
öz-özünə deyinərkən, qapının
çaldığını eşidib ayağa qalxdı.
Qapının yanına gəlib, əlini dəstəyə
atdı. Qapını açdığı anda qarşısında
40-45 yaşlarında qadını gördü.
Xədicə ona tanış gələn, bu qadına
diqqətə baxarkən, qadın zərif bir
gülümsəmə ilə dedi:
- Qızım olar içəri keçim?
Xədicə sanki ayılmış kimi cəld
qapının ağzından çəkilib, əli ilə
yolu göstərərək dedi:
- Buyurun.
Qadın asta addımlarla qonaq
otağına gedərkən, Xədicə “evin
içini tanıdığına görə tanış biridi
yəqin”- deyə düşünüb mətbəxə
keçmək istəyirdi ki, qonaq
otağından gələn səslə diksindi.
Cəld otağa girərkən, oda digər hər
kəs kimi donub qaldı. Qadın
kövrəlmiş bir vəziyyətdə Ayxana
baxarkən, o ayağa qalxarkən
aşırdığı stula fikir vermədən
qəzəbə qadına baxırdı. Ortalıqda
dərin bir sükut vardı...
Ayxan Asım babaya nəzərlərini
çevirdikdə onun hər şeydən xəbəri
olduğunu anladı. Qadına nə isə
demək istəsə də, masanın
ətrafındakı dostlarına baxıb özünü
saxladı. Yumruğunu sıxaraq,
“zibil!”-deyə pıçıldayıb, qapının
ağzında dayanan Xədicəyə çiyini ilə
toxunub, otaqdan çıxdı. Xədicə heç
nə anlamayaraq hönkürərək
ağlayan qadına, əli ilə başını tutub
masaya dirsəklənən Asim babaya
və onun kimi təəccüb içərisində
olan qonaqlara baxdı. Bu an çırpılan
qapının səsinə diksindi. Bir anlıq
tərəddüd etsə də, sonra o da cəld
Ayxanın arxasıyca qaçdı. Çölə çıxıb
ətrafa baxdıq da, Ayxanın azca
irəlidə getdiyini gördü. Qaçaraq
ona yaxınlaşıb, yanaşı getməyə
başladı. Kiçik bir parka çatdıqda,
Ayxan bir oturacaqda əyləşdi.
Xədicə də onun yanında
əyləşərkən, Ayxan hələ indi onun
fərqinə varıb:
- Sənin burda nə