Bəzən o qədər yalnız olar ki, insan
yalnızlığı ilə barışa bilməz... Bəzən o qədər sevər ki, insan, amma o sevginə layiq
olacaq birsi olmaz.
Bəzən o qədər bağlanar ki, insan sonra çox
peşman olar. Amma sonraki peşmanlıq
fayda etməz. Sadəcə düşündüyün hiss
etdiyin bir şey o olar...
Bəzən isə əhatəndə olan insanlar sənə qəribə baxar... Tərk edilmiş, yada sevməyi
bacarmayan, sevilməyə layiq olmayacaq
birisi kimi görülər.
Və sən də bununla razılaşarsan. Bir çox
vaxtlar isə güzgünün qarşısına keçib özün
olduğunu, kimsəyə fikir verməyəcyini,
deyərsən.
Amma bu sadəcə deyilmiş sözlər olar..
Çünki sən hər kəsin dediyini anlayarsan,
səhv belə olsa heç bir söz demədən
susarsan, çünki danışdıqda onlar səni
yenədə yalnış çıxardar..Həmişə səni
qınayarlar, amma qınanmalı olan insanlar əslində onlar olar..Və bunu düşünərsən ki
onlar niyə öz səhvlərini anlamaz..Cavabını isə onlara baxdıqda anlayarsan..Çünki onlar özlərində görmədiklərini bir başqasında
görərələr..Bu həyatdan yoruldum deyırsın həyatını günahlandırarsan, amma əslində
günahkar olan həyatın yox, həyatında rol
oynayan insanlar olar...
O qədər düşünərsən ki, bir çox vaxt artıq
özün-özündən belə yorulub, küsərsən. Amma yenə də hər şeyə baxmayaraq, həyatın
davam edər.
Və hər açılan yeni bir gündə, yeni ümüdlərlə
ayılarsan, yeni insanlar və ən əsası yeni simalar görərsən. Əslində o simalar yeni olmaz, sadəcə sənə qarşı dəyişən simalar
olar. Sən isə yenidən heçnə olmamış kimi
görünərsən, amma əslində içində
düşündüklərin o qədər acı olar ki, bəlkə o
acıları siləcək birisi olmaz.
Yenə də yoruldum, hər şeydən bezdim,
insanları, əhatəmdə olanları görmək
istəmirəm deyərsən...
Amma təsadüflər o qədə yaxındır ki, səni
onlarla hər dəfə qarşıdırar. Bəzən isə
yanıldığını düşünərsən, hər şeyi
bağışlayarsan yenidən onlara inanarsan.
Amma sən yenidən onlara bağlandıqda,
onlar səni elə əzib keçərlər ki, deməyə
sözün, ağlamağa göz yaşın olmaz.
Sadəcə özünü danlayarsan və niyə hər dəfəsində