m var.
Ayxan az oncə çox qətiyyətlə
davransa da, indi nə deyəcəyini
bilmirdi sanki. əli ilə saçını
qarışdırıb, dedi:
- Bagişla. Dünən mən elə demək
istəmirdim.Yəni bir eşşeklik etdim.
- Deməli eşşek olduğunu boynuna
aldın?
- Nəysə... çox üzr istəyirəm.
- Mənə nə sənin üzründən?
Axmaq!
Ayxan artıq əsəbləşərək, zorla
gülümsəyib:
- Yaxşı da Xədicə. Məni
bağışlamağın üçün nə edim? Diz
çöküm?
Xədicə kinayəli bir ifadə ilə:
- Ola bilər.
- Yox bir! Neçə dəfə üzr
istəyəcəm? Bağişlada, bir eşşəklik
etdim. Da niyə uzadırsan?
Xədicə qəzəblə ayagını yerə çırpıb:
- Uzadaramda! Sən mənim ilk
öpüşümü korladın! ömrümün
sonuna kimi bu pis xatirə ağlımda
olacaq.
Artıq əsəblərinə hakim ola
bilməyən, Ayxan ona yaxınlaşıb:
- Demək sənin ilk öpüşünü
korladım eləmi?!
- Hə!
Ayxan:
- Onda duzəldək- deyib, Xədicənin
qolundan tutaraq özünə çəkib
dodaqlarına yapışdı.
Xədicə keçən dəfə ilk öpüşün
həyacanından heç nə anlamasa da,
indi artıq anlayırdı öpüşün necə bir
duyğu olduğunu.( muəllif: Cəmilə
Məmmədli) Az oncəki qəzəbindən
əsər qalmamışdı sanki. özünü
üzündə dolaşan isti nəfəsin və
dodaqlarında hiss etdiyi zərif
öpüşün sehrinə buraxmışdı..Lakin
birdən sanki ayılıb bütün gücü ilə
Ayxanı itələdi. Hələ də bayaqki
anın təsirində olduğundan, ağlına
gələn ilk şeyi söylədi:
- De ha, ikinci öpüşümü də
korladın indi.
Ayxan utandığı bəlli olan Xədicəyə
bir addım yaxınlaşıb,
gülümsəyərək:
- Elə? Onda bunu da düzəldək-
deyib, yenə onu özünə çəkib öpdü.
Xədicə onu yenə itələyib, artıq
uşaqcasına bir ifadə ilə:
- Dee, üçüncüsünü də korladın!-
Deyib, Ayxanın yenə ona tərəf
gəlməsi ilə geriyə çəkilməyə
çalışdı, amma kürəyi arxasındakı
ağaca dəydi. O yana getmək istəsə
də, Ayxan artıq əllərini ağaca
dayayaraq, ona qaçış yolu
saxlamamışdı.
Ayxan ağaca qısılan Xədicəyə daha
da yaxınlaşıb, başını azca əydi.
Onun gözlərinə baxıb,
gülümsəyərək dedi:
- Dördüncüsünü, beşincisini, hətda
sonuncusunu belə mən
"korlayacam". çünki