cəld əli ilə
ağzını tutub davam etdi:
- Yəni yerimi dəyişdim deyə oldu.
Ayxan Nurun ağzından qaçırdığı
sözləri eşitsə də, özünü
eşitməməzliyə vurub qaşlarını
çataraq ayağa qalxdı:
- Sən qonaqsan, özünü yorma.
Hələlik- deyib, evdən çıxdı.
Nur onun arxasıyca baxıb
gülümsərkən, Xədicə heç nədən
xəbərsiz dərsdə oturub Jaləyə
olanları sevinclə danışmaqla
məşğul idi...
Ayxan universitetin qapısı ağzında
Xədicəni gözləyirdi. Nurun
dediklərin unutmasa da, o qədər də
vecinə almırdı artıq. Tez-tez
qolundakı saata baxıb öz-özünə
deyinirdi. Sonunda Xədicənin
qapıdan çıxdığını görüb, əsəbiliklə
dedi:
- Harda qaldın?
Xədicə təəccüblə çiynini çəkib:
- Dərs indi qutardı mən neynim?
Ayxan günahkar kimi gülümsəyib:
- Bu ağlıma gəlməyib- deyib,
Xədicənin əlindən tutaraq davam
etdi:
- Onda gedək.
Yol boyunca danışıb, gedərkən
birdən Xədicənin telefonuna zəng
gəldi. Xədicə dayanıb telefonu
çantasından çıxararkən, Ayxan da
dayanıb maraqla ona baxırdı.
- Alo..Alo...kimdir? aloooo.
Xədicə nə qədər danışsa da, xəttin
digər tərəfindəki cavab vermirdi.
Sonunda Xədicə telefonu söndürüb
çantasına atdı. Ayxan maraqla:
- Kim idi?
- Bilmirəm, cavab vermədi.
Nömrədə gizli idi.
Ayxan əsəbi bir gülümsəmə ilə:
- eləmi? Axmağın biridi yəqin.-
deyib, Xədicənin əlindən tutaraq
arxasıyca çəkdi.
Onlar gedəcəkləri yerə çatdıqda,
Ayxan hər şeyi unutmuş kimi
görünürdü. Bol-bol gül-çiçək olan
bir çəmənlik idi burası. Ayxan əli
ilə ətrafı heyran olmuş kimi
dayanan Xədicəyə göstərib,
gülümsəyərək dedi:
- Həə, kənd qızı, səni bu
çəmənliyə keçi kimi doyunca atıl-
düş deyə gətirmişəm.
Xədicə əsəbiliklə ona baxıb:
- Axmaq!
Ayxan yüngülcə gülüb, onu
arxadan qucaqlayıb, çənəsini
Xədicənin çiyninə qoyaraq qulağına
pıçıldadı:
- Xoşuna gəlmədi ki? Bura sənin
kimi gözəl çiçəklərlə doludur. Nə
vaxt sənin gülümsədiyini görsəm,
burdakı çiçəklər yadıma düşür
həmişə. Eyni saflıq, eyni təravət və
eyni gözəllik...
Xədicə utanaraq başını aşağı saldı,
birdən