dedi:
- Sənin nə işin var anamın evində?
Xədicə qolunu ovuşdurub,
əsəbiliklə:
- Çünki ora anamın əmisi oğlunun
qızının
evidi.
Ayxan bunu eşidib, yazıq görkəm
alaraq:
- Yenə başladı bu dədəmin qurd
dayısı
söhbəti?
Xədicə gülmək istəsə də, özünü
toplayıb,
qəzəblə dedi:
- Bitdisə gedə bilərəm,
Ayxan əsəbiliklə:
- Yox, hələ sözüm var.
Desə də, necə deyəcəyini
bilmədiyindən
susdu. Dəqiqələrcə sakitcə bir-
birlərinə
baxdılar. Sonunda dözməyən
Xədicə:
- O məsələni soruşasan da hə,
Ayxanın ağlındakı o olsa da, özünü
sındırmayıb:
- Yox. O məsələ aydındı, sən məni
aldatdın.
Xədicə əsəbiliklə:
- Bunu sənə sevgilin NUR dediyinə
görə
inanarsan.
Ayxan çiynini çəkib:
- Nə sevgilisi? Onu sevdiyini
deyən olub?
- Yox amma, onun səni sevdiyini
deyən olub.
- Kim?
- Özü!
Ayxan bir an duruxub:
- Uydurma, nə vaxt olub belə şey?
Xədicə başını aşağı salaraq:
- Gəldiyi gün.
- Bəs mənə niyə demədin,
- Demək istəyən də, sən Asim
babanın onunla
evləndirmək istədiyini dedin. Mən
də
düşündümki desəm, elə biləsən
qısqaniram.
Ayxan qaşlarını çatıb düşünsə də,
birdən
qımışıb:
- DEməli məni qısqandın?
Xədicə qizarsa da, üzünü çevirib:
- Yox.
- Yəni qısqandın?
Xədicə utandığından, əsəbi şəkildə:
- Bizim indi ki problemimiz bu
deyil axmaq!-
deyə qışqırıb, üzünü çevirib getdi.
Özünə gələn Ayxan, arxasıyca:
- Hə! Problemimiz sənin xəyanət
etməyindi-
deyə qışqırıb, saçlarını əsəbiliklə
qarışdırıb,
pıçıldadı:
- Yoxsa etməməyindimi? Off! Dəli
olacam!
Gedim birdə Nurla danışım...
Nur otaqda gəzinib düşünürdü: “of!
Nə isə
istədiyim kimi getmir. Alınmasa nə
edəcəm?
Onda son çarəyə əl atmalı olacam”.
Elə bu vaxt
telefonu yenə zəng çaldı.
Ekrandakı nömrəni
tanıyıb, zəngi qəbul etdi:
- Of, Alik. Demədim zəng eləmə?
Səhərdən
zəng edirsən!
- Elya elə demə. Darıxmışam axı
sənin üçün.
Həm mənə borclusan.
Nur üz-gözünü buruşdurub:
- Bildik. Indi vaxtım yoxdu, sonra
görüşərik.
- Qaşa bilməzsən. Artıq evin
qabağındayam.
Nur