yaşıl
otlarla örtülü təpəyə tərəf
qaçarkən, birdən qarşısına çıxan
mənzərədən donub qaldı.
Heyranlıqla qarşısındakı mənzərəyə
baxırdı Xədicə sadəcə...
Maşından enən Ayxan, asta
addımlarla ona yaxınlaşdı. Arxadan
qucaqlayaraq, başını onun çiyninə
qoyub, pıçıldadı:
- Cavabın nədi?
Xədicənin qarşısındakı çəmənliyə,
minlərlə xırda çiçəklərdən
“MƏNİMLƏ EVLƏNƏRSƏN?”
yazılmışdı. Rəngarəng çiçəklər o
qədər gözəl görünürdü ki, Xədicə
tək kəlmə edə bilmirdi.
Ayxan onun əlini tutub, qaldırıb
öpərək pıçıldadı:
- Səni çox sevirəm, həmdə çox. Bu
dünya da öldüyüm günə kimi
yanımda görmək istədiyim yeganə
qız sənsən. Səndən daha
yaxşılarının olması vecimə belə
deyil. Mənim üçün səndən gözəl,
səndən ağıllı, səndən təmiz olan
yoxdu. Mənim kimi bir axmağı,
özündən məhrum etmə. Bir ömür
mənim ol.
Xədicə danışmağa çalışsa da,
həyəcandan heç nə deyə bilmirdi.
Bunu anlayan Ayxan, onu özünə
tərəf çevirərək, üzünü əlləri
arasına alıb, gözlərinə baxaraq
dedi:
- Mənimlə evlənərsən?
Xədicə gülümsəyərək, ona baxıb
pıçıldadı:
- Hə...
Ayxan sevincə gülümsəyib:
- Səni sevirəm- deyərək, Xədicəni
öpdü.
Xədicə öncə etiraz etmək istəsə
də, özünü anın sehrinə buraxıb
qollarını Ayxanın boynuna
dolayaraq qarşılıq verdi. Onlar bu
vəziyyətdəykən, gələn telefon
zəngi hər şeyi pozdu. Ayxan ondan
ayrılmaq istəməsə də, Xədicə onu
itələyib, gülümsəyərək dedi:
- Telefonuna bax.
Ayxan kefsiz halda telefonu
çıxarıb, ekranda yazan nömrəni
gördükdə sevinclə cavab verdi:
- Alo...hə...razıdı? lap əla...çox sağ
ol...
Telefonu söndürdük də, Xədicənin
maraqla ona baxdığını görüb, onu
özünə çəkərək dedi:
- Bax indi həqiqətən mənimsən.
- Nə?
- Anam, ananla danışıb. Artıq
sözlüyük.
Xədicə təəccüblə:
- Nə? Mənə heç nə deyilməyib
axı?
Ayxan bilmiş-bilmiş gülümsəyib:
- Çünki elə indicə göndərmişəm
elçini və anam da sənin mənə dəli
kimi aşıq olduğunu demiş ola bilər.
Xədicə süni əsəbiliklə:
- Heç də belə.
Ayxan onu qucaqlayıb, gözlərinə
baxaraq:
- Məni