m uddurmusunuz. Mənim rəyimə mənə qarşı üsyan etməklə və məni arada qoyub qaçmaqla zay etmisiniz...”(“Nəhcul-Bəlağə” səh.70-71 Beyrut çapı)

Əli (r.a) demişdir: “Sizin nə elə etibarınız var ki, adam sizə etibar etsin, nə də hörmətə layiqsiniz ki, qeyrətiniz çəkilsin. Siz nə yaman ara qızışdıransınız! Aman sizin əlinizdən! Sizə aşkar bir söz deyəndə də, sirr açanda da sizdən əziyyən gördüm. Siz nə adamın səsinə səs verən səmimi dost deyilsiniz, nə də sirr açanda etibarlı qardaş”(“Nəhcul-Bəlağə” səh.183)

Həsən ibn Əli öz şiələri barədə demişdir: “Allah and olsun, mən bu fikirdəyəm ki, Muaviyə mənim üçün bunlardan daha yaxşıdır. Bunlar deyirlər ki, mənim şiələrimdirlər, özləridə mənim qətlimi istəyirlər ki, malıma sahib dursunlar. Allaha and olsun ki, yaxşı olar ki, mən Muaviyə ilə əhdi-peyman bağlayım, özümü ölümdən qurtarım, ailəmin təhlükəsizliyini təmin edim, nəinki onlar(şiələr) məni öldürsünlər, nəslim və ailəm yox olsun.”(Təbərsi “əl-İhticac” səh 148)

O həmçinin demişdir: “Mən Kufə əhlini (yəni öz şiələrini və atasının şiələrini) və onların bədbəxtliyini bilirəm: onlardan fəsadla məşğul olanlar mənim işimə yaramazlar. Onların nə vəfası var, nə də sözdə və işdə vicdanları. Onlar əslində bizimlə ixtilafda olduqları halda bizə deyirlər ki, qəlbləri bizimlədir. Onların qılıncları bizim başımız üst-də sıyrılıb”. (Təbərsi. “Kitab əl-ihticac”, Əməşin rəvayəti, səh 149)

İmam Həsən (r.a) geri çəkilərək Müaviyyə ilə sülh bağladığı zaman Hüseynə xəyanət edib,onu öldürən tərəfdarlarına müraciət edərək demişdir: ‘’Ey Kufə əhli! Mən sizdən üç şeyə görə incidim: ‘’Atamı öldürdüyünüzə, var-yoxumu əlimdən aldığınıza və məni vurduğunuza görə.” Eşidin və itaət edin! Mən Müaviyyəyə beyət etdim’’. Bu vaxt Bəni Əsəd qəbiləsindən bir adam nizəni sümüyə çatana qədər onun dizinə sancdı. (“Kəşf əl-Ğümmə,səh 540, Müfid “əl-İrşad” səh 190, “əl-Fusul əl-muhimmə”, səh 162)

Onun qardaşı Hüseyn (r.a) öz şiələrinə onlar onu Kufəyə dəvət edib ona kömək etmək və imdad göstərmək