insanlar yəni (övliyalar) İmamların ruhları qeyd olunur. Eləcə də Əhqaf surəsinin 5-ci ayəsində «mən» ( من) kəlməsi büt heykəlləri və yaxud ölülərin ruhları nəzərdə tutulur və bu ayədə iki mənanı bildirir.


Müşriklərin dua edib çağırdıqları varlıqlar üç qisimdən ibarətdir.

1). Ruhsuz, cansız olan varlıqlar. Yəni daş metal ağac və sair...
2). Keçmişdə yaşamış peyğəmbərləri ilə Allahın əməli-saleh qulları.
3). Keçmişdə azmış və azaraq özlərindən bir din uydurub və Allahın qullarını da azdırmaq üçün vuruşan bir kimsələrdirlər. Eləcə də azmış olaraq dünyadan köçüb gedən insanlardılar.
Bu məsələ ilə bağlı bir necə sitat var. Bunları dəqiq olsun deyə izah edirəm:
Birinci sırada yer alan: Cansız olan varlıqlardır. Nə özlərinə dua edib nə də dua edib çağıranların dualarından xəbərləri də yoxdur. Beləliklə də cansız olan varlılıqlar daş, ağac və digər maddələrdən düzəldilmiş büt olaraq heykəllərdir.
İkinci sırada yer alan: Allahın göndərdiyi elçiləri ilə əməli-saleh qullardırlar. Onlar yaşadıqları zaman Allaha Allahın istədiyi kimi ibadət etmiş və insanları da Allaha ibadət etməyə çağırmışlar. Allahın əməli-saleh qulları insanlara: “Biz vəfat etdikdən sonra bizə dua edib çağırmamağı əmr edərək” qadağan etmişdirlər. Eləcə də həyatı boyları bunlar ilə mübarizə aparmışlar.
Üçüncü sırada yer alan: Keçmişdə özləri azaraq insanları da azdırmışlar. Onlar yaşadıqları zaman insanları azdıraraq ölən canlı kimsələri “Bunlar Allah qatında bizə şəfaətçi olarlar” deyənlərdirlər. Bu məsələ ilə bağlı bu ayənin ehtiyacına gəlir: “(Müşriklər qiyamət günü) onlar üçün şəfaət diləsinlər deyə, Allahdan başqa tanrılar qəbul etdilər.” (Məryəm, 81). Bu ayədə işlən «İzzən» kəlməsi “köməkçilər” və ya “Axirətdə şəfaətçilər” mənasını ifadə edir. Yəni Müşriklər o batil tanrılarına qiyamət günündə şəfaətçi olsun deyə bütlərə ibadət edib çağırırdılar. Eləcə də müşriklər batil tanrıların sahəsində onları qiyamət günündə Allahın əzabından qurtarmaq üçün bütləri özlərinə ilah etmişdirlər.