kəs onun əleyhinə idi, elə bil həyatındakı insanların hamısı üz çevirmişdilər ondan. Təkcə Hikmətin gəlməyini gözləyirdi, bir həftəyə gələcəydi Hikmət. Evliliklərindən on bir il keçməsinə baxmayaraq hələ də Hikmətə olan sevgisi azalmamışdı, onu əvvəlki tək, çılğın bir eşqlə sevirdi... Düzdü Hikmət bu illər ərzində Züleyxanı az da olsa incitmişdi, hətta qulağına bir para söz- söhbət də çatmışdı, amma Hikmətin dediyinə görə hamısı yalan, boş-boş söhbətlər idi. Düzdü ürəyinə şübhə düşsə də, Hikmətin dediylərinə inanmışdı, daha doğrusu özünü inandırmışdı.

Axşam Hikmət evə zəng etdi, səsi çox soyuq gəlirdi, dediyinə görə iki günə evə qayıdacağdı. Amma Züleyxa onun hələ bir həftə getdiyi ölkədə qalacağını dəqiq bilirdi. Telefonda nə olduğnu, nə baş verdiyini soruşsa da Hikmət tezliklə gələcəyini bildirdi, özü də sanki hədə -qorxu gəlirmiş kimi, acığlı, xüsusi bildirdi gələcəyini. İki gün sanki cəhənnəm kimi keçdi, Hikməti gözləmək o qədər uzun çəkdi ki, sanki iki gün iki ilə döndü. Adəti üzrə Hikməti elə həyətdə uşağları qarşıladı, səbirləri çatmırdı atalarının evə gəlib çatmağına. Hikmət uşağları bağrına basıb, öpüb yuxarı çıxdı, düzdü elə uşağları kimi Züleyxanı da öpüb oxşayardı həmişə, amma nədənsə bu baş vermədi! Ata-anası ilə soyuq görüşsə də, Züleyxa hiss edirdi ki, Hikmətin baxışları onların üzündədi, sanki onlardan nəsə öyrənmək istəyirdi. Elə indicə Züleyxanın ağlına gəldi ki, Hikmət məhs ata-anasının təkidi ilə tez qayıdıb və bu gəliş elə-belə, adi gəlişə bənzəmirdi. Hikmət bir fincan çay içdikdən sonra, otaqlarına çəkildi, üz-gözündən yorğunluq yağırdı. Amma baxışlarında yorğunluğdan başqa nə isə də var idi, hirsmi, kinayəmi, nifrətmi.... Züleyxa anlamırdı!

Uşağlar artıq yatmışdılar, Hikmətin ata-anası televizora baxırdılar. Amma elə bir gözləri Züleyxanın üzündə idi, sanki nəsə olacağdı və həsrətlə bu olacağın nə zaman baş verəcəyini gözləyirdilər. Bu baxışlardan təngə gələn Züleyxa Hikmətin yanına keçdi, onun çoxdan yatdığını