qarşısını da ala bilmirdi. Bu söz-söhbətlərin hardan gəldiyini, kim tərəfindən uydurulduğunu biləndə isə daha çox sarsıldı. Yıxıldı! Günlərlə otağına çəkilib, heç kimə qapı açmadı. Yalnız gecələr iki balasını qucağına alıb, saçlarını qoxlaya-qoxlaya yuxuya gedirdi. Onların üzünə baxa da bilmirdi. Züleyxa isə artıq yox idi, o xatırlamaq istəmədiyi günün səhərsi balaca bir çanta yığıb, evi tərk etdi, daha doğrusu qovuldu. Bu hadisədən Yusif dərin sarsıntı keçirmiş, hətta təcili yardım çağırmağa məcbur olmuşdular. Məsələ o qədər böyümüşdü ki, məktəb müdiri öz həyat yoldaşını da götürüb, Hikmətgilə gəlmişdi. Amma demək olar ki, ev sahibləri onu dinləmək belə istəməmişdilər. Hətta ağır təbiəti ilə tanınan, böyük-kiçik yanında xüsusi hörməti olan Hikmətin atası belə bu nurani kişi ilə acı danışmışdı.

Ağır, üzücü, əsəbdolu, yorğun məhkəmədən sonra ayrılma qərarları rəsmiləşdi. Züleyxa da, Hikmət də arığlamışdılar, hər ikisi üzgün və bədbin görünürdülər. Sanki bir-birinin üzünə baxmağa utanırdılar. Dərin, çılğın, ehtiraslı bir sevgi adi bir şərdən, adi qadının böhtanından darmadağın oldu. Ayrılıq hökmü oxunanda Hikmətin həyəcandan bütün bədəni əsdi, Züleyxa huşunu itirdi. Hələ uşağların göz yaşı ürək dağlayırdı. Analarına sığınıb ağladığca, Hikmət üzünü gizlətməyə yer gəzirdi. O Züleyxanı, övladlarını çox sevirdi, ayrılığlarına dözə bilməzdi. Amma insanların qınağına, ortalığda baş alıb gəzən söz-söhbətə, tənəli baxışlara dözə bilməzdi ürəyi, sanki ayrılıq vacib imiş kimi boyun əyməyə məcbur oldu. Özü öz acizliyinə ağrıyırdı, özünə də, Züleyxaya da yazığı gəlirdi.

Ayrıldığlarından cəmi iki ay sonra Hikmət uşağlarını da götürüb, xarici ölkələrdən birinə getdi, onsuz da işi-gücü çox zaman həmin ölkədə idi. Züleyxa isə düz bir il sonra özündən bir qədər yaşlı bir insanla ailə qurdu. Düzdü yenidən ailə qurmaq, hər şeyə yenidən başlamaq fikri olmasa da Hikmətin acığına həyatını yenidən qurma qərarı verdi. Həm də buna məcbur idi, çox zaman Yusif də, onun həyat